Gecenin ilerleyen saatlerinde, Rose’un lüks kamarasındaydılar. Rose, boynundaki o paha biçilemez mavi elması, "Okyanusun Kalbi" kolyesini Jack’e gösterdi. Ancak onun gözü mücevherde değil, Rose’un büyüleyici güzelliğindeydi. Rose, yatağa uzanıp Jack’e baktı: "Beni o kömür kalemlerinle çiz, tıpkı o Parisli kızlar gibi. Ve sadece bu kolyeyi takıyor olayım."
Jack’in elleri titreyerek çizgileri kağıda dökerken, aralarındaki aşk odadaki havayı ısıtıyordu. Çizim bittiğinde, Cal’in adamlarının peşlerinde olduğunu fark edip geminin alt katlarındaki kargo bölümüne kaçtılar. Oradaki lüks bir arabanın arka koltuğunda, dışarıdaki dondurucu soğuğa inat, birbirlerinin teninde kayboldular. Arabanın buğulanan camına vuran o sıcak el izi, aşklarının en tutkulu, en gizli şahidiydi. Güverteye çıktıklarında Rose, Jack’in gözlerine bakarak o büyük kararı verdi: "Gemi limana yanaştığında, seninle geleceğim Jack. Seninle kaçacağım."
Ancak tam o anda, karanlığın içinden gelen o korkunç sarsıntı patlak verdi. Buzdağı, sadece gemiyi değil, kurdukları tüm hayalleri de ikiye bölmek için gelmişti.