Yolculuğun üçüncü gecesinde Rose, içindeki boğulma hissine daha fazla dayanamadı. Akşam yemeğindeki o yapay nezaket kuralları, paranın soğukluğu ve Cal’in kibirli bakışları ruhunu daraltmıştı. Ağlayarak geminin en arkasına, karanlık güverteye doğru koştu. Parmaklıklara tırmandı, okyanusun siyah ve hırçın dalgalarına baktı. Atlamak, bu sahte hayattan kurtulmanın tek yoluydu.
"Yapma," dedi arkadan gelen sakin ama derin bir ses. Jack, sigarasından bir nefes çekerek karanlığın içinden sıyrıldı. Rose irkildi, "Uzak dur!" diye bağırdı. Ama Jack geri adım atmadı. "Eğer sen atlarsan, ben de arkandan atlamak zorunda kalırım. Ve inan bana, bu su adamın canını fena yakıyor."
O gece Jack, sadece Rose’un hayatını kurtarmakla kalmadı; gözlerinin içine bakarak onun ruhundaki o gizli feryadı da gördü. Kimsenin anlamadığı, aristokrat dünyasının yok saydığı o yaralı kızı ilk görüşte sevdi. İki farklı dünyanın insanı, okyanusun ortasında, gökyüzündeki yıldızların şahitliğinde ilk kez birbirlerinin ruhuna dokundu.