TEMASSIZ

'Ankara gibisin' dedi. Güldüm ve gözlerimi kısarak 'nasıl yani bir şehire mi benziyorum' dedim. Gülüşüme baktı ve gülümsedi. Gamzeleri her şeyden güzel görünüyordu. 'Ankara güzeldir ama deniz yoktur. Sen de çok güzelsin ve sana dokunamıyorum. Böyle uzaktan bakmak..' duraksadı. Başımı devam etmesini söylercesine salladım. 'Böyle uzaktan bakmak çok zor.' Ankara bendim ve bana dokunamaması da denizin olmamasıydı.. Temas yoktu. Hissetmek yoktu. Eğer beni sevmek istiyorduysa kalbiyle hissetmeliydi. Dokunarak, temas ederek değil. Bu bana da aykırıydı ve bu bütün düzenime de aykırıydı. Seviyordum onu ruhunu, gülüşünü, bakışını..