Tekrar

Söğüt ağacının altına yağmurun sesini dinliyorum. Rüzgârın sesi çanı çıngırdatıyor, sesiyle az biraz sakinleşiyorum. Fakat… O güzel gözlerini hatırladıkça içim burkuluyor, adeta fotoğraflarını yakıp yıkmak istiyordum. Derin bir nefes aldım ve yüksek sesle haykırdım “NEDEN?!”. Hayatım tamamen talan oldu çünkü benim hayatım o idi. Adeta yüzlerce kez ölümünü görüyordum yüzlerce. Tekrar tekrar tekrar ve tekrar. Her o tuşa bastığımda içim burkuluyor ve sırtıma tekrardan bir ağırlık çöküyordu. Yaptığım o şeyi tekrar yapıyorum. “Ölüm saatini belirle tekrar geriye dön ölüm saatinde onu kurtarmaya çalış.” Sonu olmaz bir paradokstu bu. Sanki ölümüne alışmış gibiydim. Elimden bir şey gelmiyordu sonuçta. Geriye gidiyorum (onun makineyi yapmadan önceki vakte), plan kuruyorum -ki bu vakte kadar da makine bitmiş oluyor- sonraki gün ise çanlar Lina için çalıyor. Söğüt bir kez daha kan ağlıyor.