Kapıyı açar açmaz herkes aynı anda konuşmaya başladı.
"Telefonunda ne yazıyordu?"
"Sen de gördün mü?"
"Bu bir şaka olmalı!"
Koridor birkaç saniye içinde pazar yerine dönmüştü.
Kimse kimseyi dinlemiyordu.
Ben ise elimde telefonu sıkıca tutmuş, tek kelime edemiyordum.
Çünkü hâlâ o iki cümleyi düşünüyordum.
"24 saatin kaldı."
"Katilin sensin."
"İyi misin evlat?"
Sesi duyunca başımı kaldırdım.
Karşımda alt katta oturan Emine Teyze vardı. Gözleri kıpkırmızıydı.
"Bana boğularak öleceğimi söyledi..." dedi, sesi titreyerek.
"Nefes almaya bile korkuyorum."
Kimse ona cevap veremedi.
Tam o sırada apartmandaki gençlerden biri bağırdı.
"Benimkinde trafik kazası yazıyor! Ben bir yere gitmeyeceğim!"
Bir başkası sinirle telefonunu yere fırlattı.
"Ekran kırılıyor ama bildirim gitmiyor!"
Koridorda sessizlik oluştu.
Herkes kendi telefonuna baktı.
Gerçekten de bildirim silinmiyordu.
Telefon değiştirsen bile yeni telefonda tekrar beliriyordu.
Sanki senden değil, senden daha büyük bir şeyden geliyordu.
İçime açıklayamadığım bir korku çöktü.
Eve geri girdim ve kapıyı kilitledim.
Telefonu masaya bıraktım.
Saat...
06.46
Bir anda ekran yeniden aydınlandı.
Bu kez sadece bir sayaç vardı.
23:14:00
Sayaç işlemeye başlamıştı.
23:13:59
23:13:58
23:13:57...
Kanım çekildi.
"Bu... gerçek olamaz."
Telefonu kapatmaya çalıştım.
Olmadı.
Şarjını çıkarmaya çalıştım.
Telefonun bataryası sabitti.
Çekmeceye atıp kapağını kapattım.
İçeriden titreşim sesi gelmeye devam etti.
Sanki telefon bana,
"Zamanın bitiyor."
diyordu.
Derin bir nefes aldım.
"Bunun bir açıklaması vardır."
Kendi sesime bile inanmadım.
Tam o anda televizyon kendi kendine açıldı.
Ekranda acil yayın vardı.
Spiker konuşmaya çalışıyordu ama yüzündeki korku her kelimeyi bastırıyordu.
"İlk ölümler... bildirimin gelmesinden yalnızca kırk dakika sonra yaşandı."
Ekrana güvenlik kamerası görüntüleri geldi.
Bir adam, ölüm şeklini öğrendiği asansöre binmemek için merdivenleri kullanıyordu.
Merdiven boşluğunda ayağı kaydı.
Asansöre binse yaşayacaktı.
Başka bir görüntüde ise denizden korkan bir kadın evine kapanmıştı.
Akşam çıkan yangında dumandan zehirlenerek hayatını kaybetmişti.
Spiker son cümleyi söylerken sesi tamamen kesildi.
"Kaderden kaçmaya çalışan herkes..."
Cümleyi bitiremedi.
Stüdyoda çığlıklar yükseldi.
Yayın bir anda siyaha döndü.
Telefonum yeniden titredi.
Sayaç durmadan ilerliyordu.
23:02:11
İlk kez gerçekten şunu düşündüm:
Belki de ben yarını göremeyecektim.