Sabah erken saatlerde Almila'nın Togaya bağırış sesleriyle uyandım, her gün yaşanan o şey işte.
-TOGAY! SANA EŞYALARINI TOPLAMANI SÖYLEMİŞTİM!
+Ah şey.. unutmuşum ya. Neyse toplarım sonra.
-Togay, seni uyarmaya tenezzül bile etmeyeceğim. Topla şurayı yoksa olacaklardan sorumlu olmam.
Veeeee her zamanki gibi Togay eşyalarını toplamadı, haha. Biraz sonra Berkin odaya geldi ve yatağa oturdu. "Uyanmışsın güzelim, kahvaltı yapalım mı artık?" Dedi ve yüzüne o güzel gülümsemesini ekledi. Bende ona karşılık gülümseyerek "Evet uyandım, üzerimi değiştireyim kahvaltı yaparız." Dedim. Ve aniden salondan şu sesler yükseldi: "TOGAY YAPACAĞIN İŞİN BEN-" devamını getirmeyeyim isterseniz..
Berkin şaşkın gözlerle kapıya baktı ve bana döndü. Ufak bir kahkaha attık ve yataktan çıkmak için kendimi zorladım. "Çıkabilir misin? Üzerimi değiştireyim." Berkin sapık gülümsemeyle "Çıkmasam?" Dedi. Ne ayıp ya! Omzuna vurdum ve "Berkin akşam yanımda yatamazsın ha!" Dedim. Tekrar kahkaha attı ve kapıdan çıktı. Bazen kafa şişirse de onu seviyorum, sonuçta o benim değerli sevgilim. Dolabı açıp ne giyeceğime baktım. Biraz göz gezdirdikten sonra Berkin, Togay ve Almila'nın doğum günümde fazladan hediye almamak için verdikleri koyu mavi, dizimin altına gelen rahat ve sevimli sweatshirt'ı aldım. Oldukça büyüktü ve sıcakda tutuyordu. Salona gitmeden önce banyoya yöneldim ve yüzümü yıkayıp dişlerimi fırçaladım. Aynada kendime baktım, yani iyiydi tipim. Banyoya giren tek ben değildim, yani o zamana kadar. Arkamdan Berkin geldi ve aynadan bana bakarak gülümsedi. İçimden 'bu kadar güzel gülümsemek zorunda mı bu çocuk?' dedim. "Ne düşünüyorsun bebeğim?" Diye sordu. "Ah.. hiç birşey ya." Diyerek cevapladım ve banyodan çıktım. Salonda tartışmaktan içleri çıkan Togay ve Almila ise öylece oturmuş kahvaltı masasına bakıyorlardı. Ah şu ikisi, tıpkı küçük çocuklar gibiler. Hep tartışma sonra da barış.
"Oooo masaya bakk! Kim hazırladı bunu???" Dedim ve gülerek masaya oturdum. Almila morali tekrar yerine gelmiş hâlde: "Ben ve Togay hanımcık." Dedi ve güldü. Togay sinirle Almilaya baktı ve "hanımcık derken?" Dedi. "Ee, hanımsın işte. Sadece kadınlar trip atar." Almila masadaki küçük çikolatalardan birini ağzına attı. Togay yine durmuyordu tabii. Ufak bir 2. Dünya Savaşı'ndan sonra herkes tekrar sakinleşti..
Evet işte evdeki her gün böyle..