Son Ejderha Terbiyecisi

Gökyüzünün artık sadece gri bulutlara ve soğuk rüzgarlara ev sahipliği yaptığı bir çağda, efsaneler küle dönmüştü. Krallık, son ejderhayı da avladığına inandığı gün büyük bir zafer kutlaması yapmıştı; oysa bilmedikleri bir şey vardı: Ejderhalar ölmez, sadece sahiplerini beklerdi. Ayla, karlı dağların eteğinde, otların ve çiçeklerin fısıltıları arasında kendi kanının soğuk ateşini gizleyerek yaşayan bir otacıydı. Onun damarlarında dolaşan, antik terbiyecilerin unutulmuş mirasıydı. Komutan Kaan ise krallığın demir yumruğu, ejderhaların korkulu rüyasıydı. Kalbi, yıllar önce o devasa, altın gözlü yaratığın ona merhamet edip gitmesine izin verdiği günden beri buzdan bir zindandaydı. Şimdi, krallığın üzerine çöken karanlık kadim bir tehdidi uyandırdığında, avcı ve av, birbirlerinin ruhundaki yara izlerini keşfedecekleri bir yola sürükleneceklerdi. Birisi ejderhaları yok etmeye yeminli, diğeri ise onları yeniden uyandırmaya mahkûm. Aşkın en karanlık tonu, sadakatin ihanetle harmanlandığı bir