"neye alışacağım" sorumdan memnun olmamışa benziyordu
"Çok soru soruyorsun"
"Benmi hiçte değil!"
sert bir sesle "niye bu kadar çok konuşuyorsun "
"sanane"
"benle düzgün konuş " o sırada kollarına baktım kıpkırmızı olmuştu bunları ben yapmıştım..
"eğer ellerinle belimi tutmasaydin bunlar olmayacaktı"
sırıttı bir insan gıcık davranirken bile bu kadar yakışıklı olmalıydı kollarina baktı ve geri bana döndü "hadi kalk " dedi ve yola koyulduk yolda hiç konuşmadık ve sonunda eve geldik .
lily'i sırtına aldı ve kapıyı açtı gözlerimle gördüğüme inanamadim karşımda en yakın arkadaşım Emily vardı
"noldu Sofia"dedi mark
emily koşarak bana sarıldı ..
"Deli kız çok özledim seni "
"bende seni " sımsıkı birbirimize sarılıyorduk
emily benden ayrılarak "Sofia benim en yakın arkadaşım " dediğinde herkes bize bakıyordu annesi gülümsedi ve "ailemize hoş geldin kızım " dedi ve odami gösterdi odamın tam yanında mark'in odası vardı..
gece olmuştu uyumaya çalışıyordum ama yanımdaki odadan sürekli ses geliyordu vurma sesleri sinirlenmeye başlamıştım hemen kalktım ve kapısını bile tiklatmadan
"Sen ne yaptığını zannediyorsun"diye bağırdım
"Asıl sen neden burdasın !"
"Şu torbaya vurup durmayi bırak uyuyamıyorum !"
"SANANE KIZIM SANANE!" kükremiş ti bu gecenin sonunda iyi şeyler olmayacaktı
"SANANE Mİ ? UYUYAMIYORUM TAŞ KAFALI TABİ BEYNİN OLSA ANLARDİN"
eli havaya kalktı ve yanımdaki duvara vurdu eline baktım kanıyordu
"siktir git odamdan" gözlerim dolmuştu
çıktığım da bütün aile bize bakıyordu Emily üzgünüm der gibi bakıyordu bütün aile bana bakıyordu umrumda bile olmadan odama gittim kapıyı kilitledikten sonra ağlamaya başlamıştim bu neydi ya bıktım artık herkesten..
bebeklerim nasıl buldunuz biraz daha uzun mu yazmaliyim sizce?