Sevgi

Her yer karanlıktı bayılmış mıydım? Her yer çok karanlıktı bu saate kadar nasıl baygındım bilmiyordum.Ama her yerim ağrıyordu işittiğim tek ses annemin o eşssiz güzel sesiydi. "İyi misin kızım"( dökülen dudaklarından acı bir tebessüm ile) O güzel yüzüne baktığımda ağrılarımı unutuyordum keşke elimden bir şey gelse kurtarsam annemi diyordum.güçlükle kafamın içindeki cümleleri toparlamaya çalışıyordum. Yerimden doğruldum,istemsizce dudaklarımı kıvırdım utanıyordum bunu demeye ama kızaran çevremle zorladım kendimi: "Biliyor musun anne seni kar tanelerine benzetiyorum onlar kadar eşsiz güzel ve tertemizsin" Annemin yüzünde oluşan kocaman acı bir tebessüm oluşmuştu.elini yüzüme koyarak "Sende bu dünya için fazla iyisin güzel kızım " Ne demeye çalıştığını anlıyordum ama iyi biri olmak bir işe yaramıyordu annemi kurtaramıyordum.gururumuz ayaklar altında kalıyordu bir böcek gibi eziliyorduk sanki yokmuşcasına yaşıyorduk oysa ki yasanacak cok sey vardı bir böceğin ezilmesi bile adil değildi Yaşıyorduk ama yoktuk Artık bir umudum kaldığını da hissetmiyordum.Kendimi o kadar çaresiz hissediyordumdum ki Artık dayanamıyordum ayakta kalamıyordum Yaşamaya çalışıyordum ama dibe batıyordum Yaşıyordum ama ölü gibiydim Hissiz gibi yaşıyordum sanki kendime acımam yokmuş gibi... Kafamın içinden geçen tonlarca sözler cümleler vardı ama hiçbir zaman dile getiremeyecek kadar korkaktım. Ben düşüncelere dalmışken annemin yanı başımda uyuduğunu görmüştüm üstünde battaniye yoktu hemen yerimden doğrularak bir battaniye aldım ve annemin üzerine örttüm annem çok temiz ve saf bir kadındı yaşadıklarının tesirinde kalmıştı ve hiçbirşey yapamıyordu karşı koymayı bile düşünemiyordu sanki bunu yaşamaya mahkummuş gibi hissediyordu Ve öylece kalmıştı bu bir kader olamazdı.