Sahaflar Semti

'Kendi planlarımızı yapıyorduk ama kaderin de planları olduğunu unutmuştuk' demiş Dostoyevski.18 yaşında bir lise son sınıf öğrencisi olan Kerem'in planlarında bu sezon kavuşamadığı bölge şampiyonluğuna erişmek, günün birinde ünlü bir avukat olmak ve Ortaköy'e dedesinin yanına gitmek vardı. Kaderin bambaşka planlar yaptığından bihaber, babasının sürdüğü arabanın arka koltuğunda oturmuş cadde boyunca yanından geçip giden ağaçları dalgınlıkla izliyordu.Hiç bilmediği bir semte doğru ailesiyle taşınırken, aklından binbir türlü düşünce geçiyordu.Ama bu düşüncelerin hiçbirinde Sahaflar Semti denen bu gizemli yere alışmak, bu yeri sevmek yoktu. Babası, 'O kadar güzel bir yer ki, bırak Sahaflar'ı sevmeyi, oraya bağlanacaksın.' demişti. 'Bağlanmak...'diye düşündü Kerem.'İnsan bir yere nasıl bağlanır?Bir eve, bir şehre, bir insana nasıl bağlanır?'Cevap basitti.'Sevgiyle' Bir insanı sevmek kalbi olan herkes için kolay şeydi, peki ya beton yığını olan bir evi sevmemizi sağlayan neydi?Onu yuvaya çeviren neydi?Bir şehri memleket yapan, bir ülkeyi vatan yapan aslında yine içinde sevdiğimiz insanlarla dolu olması değil miydi? Kerem önce Sahaflar'da seveceği insanlarla tanışacaktı.Bir taraftan Sahaflar'ın gerçekleriyle çatışırken bir taraftan büyüyecek ve çevresindeki insanları da değiştirecekti.Gerçek dostlar edinecek, kardeşim diyeceği genç bir adamla tanışacak, gerçek aşkı tadacaktı.Ve en sonunda kaderindeki büyük gizemle karşı karşıya kalacaktı. Sahaflar onu kendine bağlayacak ve o da tüm o Sahaflar'ı birbirine bağlayacaktı.Sevgiyle...