Selamm! Gününüz nasıl geçiyor? Umarım iyisinizdir.
Bu aralar buraya doğru düzgün arattığım kitaplar bulunamıyor. Uymuyorum ki çabuk düzelir. Şimdiden iyi okumalarrr.
_Bölüm10.
'Çaresizlik
Bugün annem daha fazla dayanamayacağını 3 gündür başladığı tedaviyi durdurmak istediğini söyledi her ne kadar bunun olmadını istemesem de dediğimi yapmayacağını bildiğimden hiçbir şey demedim.
Dün akşam ağladığım için kahretsin ki gözlerim şişmişti. Kimsenin bunu fark edip ağladığımı anlamasını istemiyordum. Gerçi anlasalar ne olacak ki? Umurlarında bile değilim.
Bu dünyada olup olmamam kimsenin umurunda değil. Nasıl yaşanır bilmiyorum. Ne bi amaç ne de arkamdan üzülecek biri yok.
Annem zaten kanser bu da yetmez gibi babam onu aldattı.
Olmayan annem daha fazla görünmez oldu. Bu durumdan da nefret ediyorum.
Düzelir mi bilmiyorum ama sanki hiç değişmeyecekmiş gibi bakıyor. Bazen bu bakış o kadar kötü hissettiriyor ki hiç var olmamayı diliyorum.
Galiba ben hiç mutlu olamayacağım.
Mutlu olmak için ne yapılır da bilmiyorum. Bu yaşıma kadar kendim için doğru düzgün çabalamadım daha doğrusu çabalamayı öğrenmedim, öğretmediler.
En küçük olayda bile mutlu olabilen insanlara her zaman özenmişimdir.
Bunu nasıl başarıyorlar bilmiyorum ama onların güçlü insanlar olduğunu düşünüyorum.
Yaşadıklarımı kimseye anlatamıyorum.
Çünki insanlara karşı yabancılaştım. Kendini insanlardan ve onların yaşantılarından uzakta hissediyorum. Doğru düzgün insan içine bile çıkamıyorum.
Okul ve ev arasında gidip geliyorum fakat bu bile fazla gelmeye başladı.
Askında fazla olduğu kadar da az.
Sadece benim özgür olduğum ve insanların olmadığı bir dünya çok güzel olurdu..
Kendimi bir gün toparlayabilecek miyim? Bu olumsuzluklar sonum olacak..
.
.
.
Bir sonraki bölüm yakın zamanda gelecek. Kendine iyi bakk💗