PERESTİŞ

Umay ablası Maral ile birlikte yaşar. Bir gece ablasının eve sarhoş gelmesi ve vücudundaki darp izlerini gördükten sonra bu işin peşine düşer. ... "Ben seni delicesine sevdim Soner! Her şeyimden vazgeçtim. Ablamın düştüğü çukura düşmeme rağmen." Sonlara doğru fısıltılı çıkan sesimle kalbime adeta bir hançer saplanmıştı. Ablam... ve hiç göremediğim yiğenim... "Özür dilerim. Yemin ederim deniyorum. Çabalıyorum görmüyor musun? Kolay mı sanıyorsun her şey?" Onun da bana bağırmasıyla bir adım geri gitmiştim. "Denemiş halin bu mu? bıraktığın işe devam ederek mi? İnsanları tehdit ederek, döverek; İnsanlardan haraç keserek, en önemlisi halâ uyuşturucu satarak, he? Nasıl, nasıl? böyle devam et lütfen çünkü bu saatten sonra ben yokum. Çok sabrettim!" Dedim ağlamalarım arasında. Aynı zamanda sinirimi ondan çıkarırcasına göğsünü yumrukluyordum. "Beni gerçekten sevdim ben..." Diyerek son yumruğumu indirdim. Elini belime sarıp beni kendine çekti. Saçlarıma sayısız öpücük kondurdu. Sayısız özür diledi. Yeminler etti. Sözler verdi. Ve belki, belki ilk defa bana, sanki çağresizmiş gibi, aşık olduğunu söyledi. Ama, ama bunlar beni asla vazgeçirmeyecekti. Bu işin sonu gelmeyecekti. Kimse mutlu olmayacaktı. Bazı aşklar yarım kalmalıydı...