Her zaman sen olmak istedim ama hiçbir zaman senle olmak istemedim. Çünkü senle olduğum her an kendimden nefret ettim. Tüm bunların ne zaman başladığını kestiremiyorum. Üstünde durduğum sahne bana ait değil; ağzımdan dökülen kelimeler başkaları tarafından yazılmış birer replikten, giysilerim başkalarının seçtiği birer kostümden ibaret. Seyircinin sevgisi için çırpınan, alkışın yönüne göre ilerleyen bir yan karakter gibi hissettim senin oyununda. Saatlerce internette süründüm bana daha güzel, daha kültürlü olmadığını kanıtlayacak bir şey bulmak için. Seni kendimden aşağı gördüm; yeterince güzel değildin, cahildin ve insanlar seni gerçekten sevmiyordu. Ama içten içe yalnızca sen olmak istedim. Hatta senden daha iyi olmak. Senin sevdiğin her şeyi sevdim, paylaştığın her düşünceyi kendi düşüncelerimmiş gibi benimsedim. Saatlerimi sadece sana harcadığımdan hayatı senin anlattığın kadar anladım.
Seni canımdan çok sevdim ama diğer herkes senden nefret etsin istedim. Benim ilgi odağım sendin ama diğerlerinin gözleri bana dönsün istedim. Her anımda seni öldürmek istedim çünkü aldığın her nefeste ben ölmek istedim. Ancak öylece ölseydin insanların arkasından acıyla yas tuttuğu, özlemle ve sevgiyle hatırlanan biri olacaktın. Bense hapis hücresinde hala seni düşünecektim. Eğer öylece ölseydin hayatın boyuna sarmalandığın sevgi ve ilgi, mezarında her gün yeşeren çiçeklere dönüşecekti. Benim yalnızlığım ise nefrete.
Hayatın film gibiydi ve ben de bu filmin her anını kaydettim. Sırf öldüğünde hatırlayacakları güzel anıları değiştirmek için. Bugün filmimizin galası Melis. Her zaman geldiğimiz bu bar bugün sadece sana özel; sanki daha önce de öyle değilmiş gibi. Şu son bir yılda hayatımızdan geçen; senin hayatından geçemeyen, senden vazgeçemeyen herkes karşımda. Son bir veda ve zorunlu bir vazgeçiş için. Sadece sen yoksun ana assolistler en son gelirmiş zaten dimi?