ÖlÜMCÜL VALS

​"Bazı enkazların altında cesetler değil, sırlar kalır." ​Şehrin silüetini değiştiren o büyük patlama, sadece beton yığınlarını değil, geçmişin tüm yalanlarını da havaya uçurdu. Emel, elindeki tetiğe bastığında her şeyin biteceğini sanıyordu. İntikamın soğuk tadını dudaklarında hissederken, dumanların arasından yükselen o sesle dünyası bir kez daha sarsıldı. ​Altemur... Ölmeyi reddeden, ateşten bile daha yakıcı bir adam. ​Biri, ruhunu kırmızının en kanlı tonlarıyla boyamış bir "acemi katil". Diğeri, merhameti çoktan toprağa gömmüş, siyahın en koyusuna bürünmüş bir "avcı". ​Aralarındaki mesafe kapandıkça, nefret ve tutku birbirine karışıyor. Artık bu bir hayatta kalma mücadelesi değil; kimin daha önce yanacağını görme yarışı olmalı. Emel’in gözlerindeki intikam ateşi mi galip gelecek, yoksa Altemur’un vaat ettiği o karanlık şans mı? ​“Dudaklarıma değil, gözlerime bak Altemur. Sence sen bu gözlerde merhamet görüyor musun?” ​Küllerinden doğan bir nefretin, kana bulanan bir aşkla imtihanı başlıyor.