(Ruby gözünden)
küçükken babamın yanındayken yanlızca aya bakardım parlaklığına hep o ışıltıyı kendimde hissettim belki ben de o ışıltıyı aşkınla aşık olabilir dım hayatım boyunca çok çalıştım belki aşık olursam yorulmazdım
Geçen yanlışlıkla birine mesaj atmıştım onun hesabını karıştırmaya karar verdim o neler yapıyordu... Adam gerçekten iyi biri gibi ama doğru olmak gerekirse ilk kez bu kadar üzülmüştüm hiç kimse gitarım ve benim hakkımda asla kötü konuşmamıştı ben bir müzisyenim ve çokta iyim
"Bok gibi çalıyosun aynı hayatım gibi çok ağır gelmişti... " herkes benle gurur duyardı ama annem Le babam asla bu kararımı sevmedi ayrı bir evde bakmaya başladılar şuan 18 yaşındayım ve evlatlıktam reddedildm asla onlar kadar fiyakalı olamazdım gerçi beni sevmeyene neden fiyakalı olduğunu söylüyorsam? Yada ikizimi... Yanlızım beni biri kurtarmalı
Bunları düşünürken derin bir suya dalmış gibi hissettim kendimi tek olan her şeyi kaybetmek fazla ağır geldi ama bu günde çalışıp sahneye çıkçamtım mutlu bir yüzle gitarımı alıcaktım ter şu içinde kalsamda beni seven herkes mutlu görmeli beni senin mutlu olmam için yaşanmış lazım değil mi abiciğim
, o kadar çok anlamsızlık vardı ki ama konsere hazırlanmalıyım değil mi
Gitarım elime aldım klasik gitarımla konser vermek istiyorum zaten her hangi bir grubumda yoktu çalacağım şarkılar kendi yazdığım şarkılardı keşke kardeşimle yapsaydım konseri ama hüzün dolu bir şarkı yazmadım hepsinde aşk vardı
Şarkılarım onları söylemeye başladım,;
Neden hüzünlü olur insan?
Yok mudur sebebi.
Yoksa sadece kafa yormaktan mı
Hadi sevgilim yenelim bu depresif savaşı
Sen sadece benimsin aşkım
Benimle yaşıyacak olan bir pırlanta
Çiçeklerden daha güzel olanı
Güneşin daha parlağı
Benim olansın sen
Dökülen yapraklara bak
İşte onlar kaybolacak
Göz yaşların gibi
Ayın en safısın sen
denedimama kimse daha önce bana destek vermedi bu 18 yaşımda konserlere çıkıyorum ne kadar güzel