Freya olduğu yerde birkaç adım ilerlemeye çalıştı, yalnızca biraz yaklaşmak istedi ama attığı adımların hiçbiri onu varmak istediği yere götüremedi. Tökezlemesine, tüm dengesini yitirmesine neden olan bu adamın peşinden koşmak istedi. Tek yapabildiği çaresizce gidişini izlemek oldu.
Çok geçmeden koluna sarılan el onu içine düştüğü girdaptan çekip aldı .
Freya'nın her daim keskin bakan mavi gözleri onu buraya davet eden arkadaşını seçmekte zorlandı.
"Bu gözyaşları da neyin nesiydi?"
Alexa , endişeyle sakinlik arasında gidip gelen tavrıyla sessizliği bozan taraf oldu ve onu kalabalıktan uzaklaştırmaya başladı.
"Freya, nerdeyse bayılmak üzere olduğunu sandım. İyi misin?"
İyiydi, gecenin başından beri sadece sıkılmıştı. Her şey yolunda giderken sadece tek bakışıyla onu sarsan bu adamı görene kadar her şey gayet normal seyrinde ilerliyordu.
Freya kızın bu endişesini haklı bulmuyor değildi. Tüm bu üzerine titremenin sebebinin iki yıl önce geçirdiği kaza olduğunu biliyordu.
"İki yıl önce geçirdiği ve son iki yılını unutmasına neden olan kaza...."
"İyiyim, merak etme o yüzden değil..ben sadece birkaç şey anımsar gibi oldum ....Belli belirsiz ama hiçbir şey çıkaramadım çok kısa sürdü."
Alexa kızın son iki yılını hatırlıyor olmasını bir yandan ne kadar çok istediğini farketti, öte yandan hiç istemediğini de...
Bu anılar Freya'yı tekrar hayata bağlayabilirdi ama onu tekrar hayattan koparabilirdi de.
Alexa gülümsedi, iyileşmeye başladığından beri arkadaşına yapacak daha iyi bir şeyi olmamıştı.
"Biliyorsun her zaman sana destek olmak için yanında olacağım , Freya eğer bir şeyler hatırlayacak olursan lütfen bana anlat olur mu? Bununla tek başına mücadele etmek zorunda değilsin, hiç olmadın. "
Freya elini Alexa'nın omzuna attığında hafifçe tebessüm etti.
"Teşekkür ederim ,sanırım senden bir şey istemek zorundayım Alexa."