Menekşe bahçesi

Bölüm 1: Son Nefes Beyzanur, 25 yaşındaydı. İstanbul’da doğmuş, büyümüş, üniversiteyi dereceyle bitirmişti. Ama ne diplomalar, ne de umutlar bu ülkede bir şey ifade ediyordu. Dolar 40 TL olmuştu, en basit ihtiyaçlar bile lüks sayılıyordu. Gençliğini Beyzanur hayatta kalma mücadelesine harcamıştı. Hiçbir zaman hayatını gerçekten “yaşayamadı”. Ailesi onun “kız” olarak doğmasını büyük bir beklentiyle karşılamıştı ama kendini hiçbir zaman o kalıba ait hissetmemişti. Beyzanur, içindeki sesi yıllarca susturmuştu. Erkek olarak doğsaydı, çok şey farklı olurdu, diyordu içinden. Bir gün boğaz köprüsüne yürürken cebindeki son parayla aldığı sigarayı içti Ardından denize attı içtiği sigarayı “Ben bu hayata ait değildim. Ne kadın olmama izin verdiniz, ne insan olmama.” Ve son nefesini o gün Boğaz’a bıraktı. --- Beyzanur gözlerini yeniden açtığında bir hastane odasındaydı. Ama bu başka bir yerdi. Yabancıydı ama bir o kadar tanıdıktı. Kendisine bakan hemşire: “Uyanmışsın benjamin, çok şükür. İki gündür komadaydın.” Beyzanur – ya da artık Benjamin – anlam veremedi. Eli yüzüne gitti. Gece siyahı şaçları Göğsü düzdü. Yırtık pırtık kıyafetleri... Vardı aynada baktığında gördüğü kişi... bir erkekti. Bu, bir rüya olamazdı. (Şaşkınlık) Tanrı ona bir şans daha vermişti. Bu kez erkek olarak, doğmasına Yeni adıyla benjamin eski Fransa'nın bir eyaletinde başka bir ailede, başka bir dünyanın içindeydi dışarıya kapalı cama baktığında farketmişti bunu