Kırık kanatlar

"Bana neden böyle bakıyorsun?" Aras gözlerini benden ayırmadı. "Sana bakmıyorum." "Yalan söylüyorsun." Çenesi gerildi. Sinirlendiğinde hep yaptığı şeyi yaptı; başını başka yöne çevirdi. Ama bu kez kaçmasına izin vermedim. Bir adım daha yaklaştım. "Başından beri benden nefret ediyordun." Sessiz kaldı. "Geldiğimiz ilk gün bana tahammül bile edemiyordun." Yine sustu. Gözlerim dolarken gülümsedim. "Şimdi neden korkuyorsun Aras?" Bu kez bana baktı. Gerçekten baktı. Sanki yıllardır içinde tuttuğu bütün duvarlar yıkılmış gibiydi. "Senden korkmuyorum." "Öyleyse neden uzak durmaya çalışıyorsun?" Aramızdaki mesafe artık nefes aldırmayacak kadar azalmıştı. Aras gözlerini kapattı. Ve hayatım boyunca unutamayacağım o cümleyi kurdu. "Çünkü seni kaybedersem yaşayamayacağımı fark ettim." Ben Elif Demir. Hayatı boyunca annesinin sevgisini bekleyen bir kızdım. O ise Yüzbaşı Aras Karaca. Duygularını bir ömür saklayabilecek kadar güçlü bir asker. Nefretle başlayan bu hikayede birbirimizin sonu olacaktık..