Kimsin sen?

Akşam için hazırlanıyordum fakat koyu yeşil mi yoksa siyah elbisemi mi giysem karar veremiyordum. İlk önce yeşil olanı üstüme doğru tuttum ve aynadan kendime baktım. Çok kararsız bir insan olduğum için normalde bizim kızları arar onlara sorardım ama akşam gideceğimiz yer lüks bir yer olduğu için onların da dertleri başlarından aşkındı. Bir süre sonra siyah olanı elime aldım ve yeşilin yerine koydum. Koyu yeşil çok güzel uymuştu ama siyah rengini de çoğu kişi bana çok yakıştırdığı için "siyah mı olsa acaba?" diye düşünüyordum. Kararsızlığımı kesen ses ile durdum ve arkamdaki yatağın tam ortasında duran telefonuma baktım. Konuştuğum çok kişi yoktu, kızlar da hazırlanmakla meşgul olduğu için telefonlarının olduğunu bile unutmuşlardır. Boş boş bakmak ile ir yere varamayacağımı anlayınca telefonuma gelen mesaja baktım. +90(533): Yeşil beyaz tenine çok yakışıyor. +90(533): Onu giy. Kısa bir şok yaşadıktan sonra etrafıma hızlıca bir göz gezdirdim. +90(533): Beni göremezsin. siz: Kimsin sen? Ellerim titriyordu, kalbim koşuya çıkmışçasına hızlı atıyordu. Gözlerim perdeleri açık olan pencereme takıldı. Yavaş adımlarımla oraya vardığımda etrafa bir göz gezdirdim ama kimseyi göremedim. Telefonumun ekranı parladığında bakışlarımı oraya çevirdim. +90(533): Öncelikle eğer kim olduğumu sana söylemek için cesaretim olsaydı bunu direkt karşına çıkarak yapardım. +90(533): İkinci olarak sana beni göremiceğini söylemiştim. Cevap vermedim. Geri çekilip pencerenin perdelerini bir hışım ile kapadım ve yavaş adımlarımla yatağımın üstüne oturdum. kimdi ki o? +90(533): Merak etme sana zarar vermem. Bu en son isteyeceğim şey bile değil. Aksine seni korumak için uğraşıyorum. siz: Lütfen bana yazmayın. +90(533): Sana yazmak için uzun zamandır kendimde küçük bir cesaret arıyordum. Sonunda buldum ve yolumdan geri dönmeyeceğim. +90(533): seni bırakamam. Ne düşünmeliydim?