KEZZ

Babam kötü biri değildi. En azından ben öyle düşünmek istemiyordum. O sadece korkuyordu. Mahalleden. İnsanlardan. Dedikodulardan. Ama korkuları büyüdükçe... Ben küçülüyordum. İşte o yüzden Kezz doğdu. Bir gecede değil. Bir anda değil. Yavaş yavaş. Her yasakta biraz daha. Her baskıda biraz daha. Her kırgınlıkta biraz daha. Kezban ölmedi. Aslında hâlâ içimdeydi. Sadece yıllardır saklanıyordu. Gözlerim doldu. Ağlamamaya çalıştım. Başaramadım. Tam o sırada telefonum titredi. Çekmeyen telefona rağmen tek bir mesaj düşmüştü. Gönderen: ANNE Kalbim durdu. Mesajı açtım. Sadece iki cümle vardı. "Baban seni hâlâ her gün soruyor." "Ama gururu senden büyük." Telefon elimde kaldı. Gözlerim doldu. Çünkü ilk kez... Babamın da beni özlediğini öğrendim.