KAÇAK AŞK

Birbirinden uzak iki kaçak... Birinin kalbi hayatın zoruyla öfkeyle dolmuş, birinin kalbi yine aynı sebepten acımasızlıkla... Öfkeli olanın içindeki öfke, acımasız olanın yanında olduğunda gitgide azalırken acımasız olan hep acımasızmış. Ta ki öfke dolan kalbin sahibiyle bir araya gelene kadar... Acımasız, öyle suçluymuş ki... Korkmuş, çok korkmuş... Kalbinin içindeki acımasızlığı öfkelinin bilmesinden, onu bu yüzden kabul etmemesinden... Ama Öfkeli, Acımasız'la beraber içindeki öfkeyi yitirdiğinde, Acımasız daha fazla saklayamamış acımasızlığını. İçindeki acımasızlık, acıya dönüşürken, aşkın acısını en derin noktada hissederken zaten her an kendini belli etmeye çalışan acımasız acımasızlığı dökmüş kendini Acımasız'ın kalbini un ufak eden Öfkeli'nin avuçlarına. Öfkeli'nin gözlerinden bir bir dökülen damlalar da acımasızlığını yitiren Acımasız'ın avuçlarına dökülmüş. Öfkeli göz yaşlarının dokunduğu dudaklarını ısırmış ve, "Evet, avcundakiler kalbimde biriken öfkelerim." Öfkeli öfkesini, Acımasız acımasızlığını yitirdiği için isimleri onları terk etmiş. Öfkeli'nin kalbi huzurla, Acımasız'ın kalbi merhametle dolmuş. Öfkeli'nin ismi , Mutlu; Acımasız'ın ismi de merhametli olmuş...