الفصل 1

BÖLÜM 1 — Sonbahar Kokusu Sonbahar, şehri sarıya boyarken sokaklar sessizleşmişti. Yağmur bekleyen bir gökyüzü… Yaprakların çıtırtısı… Ve insanların acele eden adımları. Lina, kimsenin bakmadığı köşeleri tercih ederdi. Kalabalık nefesini keserdi; insan sesi başını ağrıtırdı. Oysa o, sessizliği seviyordu. Çünkü sessizlik hayal kırıklığı yaratmazdı. Aşk? O kelime, zihninde çoktan kapandığını sandığı bir kapıyı tırmalardı. Bir zamanlar çok inanmıştı. Kırılınca çok canı yanmıştı. Şimdi o kapının arkasında kimseyi bekletmiyor, kimseyi içeri almıyordu. Öyle olması daha güvenliydi. --- Okulun bahçesi kalabalıktı. Gürültü her zamanki gibi kontrolsüzce büyüyordu. Lina gözlerini kaçırarak kenardan ilerledi. O an, kalabalığın gerisinde duran birini fark etti. Yeni biri. Aras. Yüzünde belirgin bir ifade yoktu; ne gülüyor ne somurtuyordu. Bakışları, insanın içini sessizce yoklayan türdendi. Bağırmadan konuşmayı bilen gözler… Bir anlık bakışma yaşandı. Lina hemen kaçırdı gözlerini. Önemsiyormuş gibi görünmek istemezdi. --- Öğle arasında okulun yanındaki sessiz parka gitti. Uzun banklardan birine oturup çantasından küçük defterini çıkardı. Okumak yerine bazen yazardı. Kelimeler, kalbin ağırlığını taşımaya yardımcı olurdu. “İnsanlar yaklaşınca kaçıyorum,” diye yazdı. “Yaklaşmayanlara kızıyorum.” Kalemi durdu. Boşluğa baktı. Bankın diğer ucuna biri oturdu. Görmeden biliyordu: Aras. Bakmadı. Kalemi elinde, öylece bekledi. Aras sessizdi. Sessizliği, Lina’yı rahatsız etmedi. Garip bir uyum vardı aralarında. Bir süre sonra Aras konuştu. Sesi alçak, sanki rüzgârın içine saklanmış gibiydi. — “Güzelmiş.” Lina kaşlarını hafifçe kaldırdı. — “Ne?” — “Kelimelerin.” Lina defterini yavaşça kapattı. — “Okumamalısın.” — “Ses etmedim,” dedi Aras. “Gözlerim takıldı sadece.” Özür yoktu sesinde. Ama saygısızlık da yoktu. Tuzsuz, temiz bir dürüstlük. Lina kısa bir sessizlikten sonra, — “Biri yaklaştığında rahatsız olurum,” dedi. Aras ona dönmeden konuştu: — “Belki biri doğru şekilde yaklaşmamıştır.” Bu cümle, sıradan değildi. Lina istemsizce nefes aldı. Bir şey kalbine değmişti. — “Doğru şekli olacağını sanmıyorum,” dedi. Aras hafif bir gülümsemeyle, — “Denemeden bilemezsin,” dedi. Sessizlik geri geldi. Ama bu kez huzursuz değildi. Benzer acıların susturduğu bir sessizlikti; tanıdık, yumuşak. Lina, bir tehlike sezmedi. Bu da onu daha çok ürkütüyordu. Güven hissi… En korktuğu histi. --- Hava serinleyince kalktı. Aras sessizce yanında yürümeye başladı. Sormadı, zorlamadı. Bir köşede, rüzgârın ittiği bir yaprak Lina’nın saçına takıldı. Lina çıkaramadı; parmaklarına takılmıştı. Aras elini uzattı. — “İzin?” dedi. Lina tereddüt etti. Sonra çok hafif bir baş hareketiyle izin verdi. Aras, parmakları neredeyse değmeden hafifçe yaprağı aldı. O an, aralarında belki yarım saniyenin içinde, görünmez bir şey aktı. Hafif bir sıcaklık… Tedirgin ama sakin. Aras elindeki yaprağa baktı. Sonra cebine koydu. Lina şaşkınlıkla baktı. — “Neden aldın?” — “Sen dokundun,” dedi. “Saklamak istedim.” Lina’nın kalbi tekledi. Sözler basitti ama içi doluydu. O kadar naifti ki, korkutuyordu. — “Garipsin,” dedi Lina. Savunma gibi. Aras başını yana eğip hafifçe gülümsedi. — “Öyle olsun.” Yolları ayrılacağı köşeye geldiklerinde, Aras adımlarını yavaşlattı. Bir şey söylemek istiyormuş gibi… Sonunda konuştu: — “Yarın… yine parkta olur musun?” Lina başını çevirdi. Gözlerinde net bir cevap yoktu. Sessizlik, bir cevaptı belki. Ama Aras geri adım atmadı. Sesi bu kez daha yumuşaktı. — “Eğer olmazsan… yine beklerim.” Lina hiçbir şey söylemedi. Sadece bakışlarını kaçırarak uzaklaştı. Aras’ın bakışları onu izliyordu ama sahibi olmak ister gibi değil… Sadece tanımak ister gibi. Köşeyi dönerken, rüzgâr Lina’nın saçlarını savurdu. Adımlarının sesi sokakta yankılandı. Kalbi hafifçe hızlanmıştı. Kendi kendine fısıldadı: “Bu… iyi değil.” Ama içindeki küçük, yorgun bir ses kısık bir umut gibi fısıldadı: “Belki…” Bölüm burada biterken; Aras, cebindeki o sarı yaprağı çıkarıp uzun uzun baktı. Sonra ince bir çizgiyle gülümsedi. Kalpler bazen en sessiz anlarda yaklaşırdı. Hissetmeden… Korkarak… Yavaşça. Ve bu, sadece başlangıçtı.