İZEL

“Adım İzel. Bana ‘Kızıl Gece’ dediler… Çünkü bazı geceler vardır, geriye sadece kan, pişmanlık ve sessizlik kalır.” Bu hikâye, başkasının kaleminden yazılmış bir kahramanlık masalı değil. Bu hikâye, kendi kanımı, kendi acımı, kendi ellerimle kağıda damlattığım bir itiraf. Eğer bu satırları okuyorsan, şunu bil: Bu, yalnızca bir hikâye değil. Bu, bir annenin çocuklarını korumak için geçebileceği bütün karanlık yollardan ibaret. Benim yolum kan, sessizlik ve ihanetle dolu. Ve ben her adımda, ya ondan bir parça çalacağım… Ya da o, benden geriye kalan her şeyi alacak. Ben İzel. Ve bu satırları yazarken bile hangimizin gerçek olduğunu bazen ben bile bilmiyorum. Hazırsan, sana en baştan anlatayım. 19. Yaş gününde evden kaçmayla başlayan… ama asla kaçmakla bitmeyen o hikâyeyi.