Zaman bir tren ,her bir ânı onun vagonları .sanki sıra sıra geçiyor insanın ömründen , penceresindeki resimler değişiyor ..o resimlerle beraber sende değişiyorsun .sonra dönüp bakıyorsun geçip giden ömrüne 1 tane âşık bırakmışsın 1 tane mezar ve sen mezar taşı gibi dimdik ayakta benim başımdasın. Bu gözler neler gördü nelere şahit oldu . Kaç tane sığır ,kaç tane acı ,kaç tane kader geldi geçti gözümün önünden. Ne kavgalar ne maceralar ,ne mucadeler ,ne kırgınlıklar.. ben 17 yaşıma sırlarımı sakladım.hayallerimi ,mutluluğumu ,umutlarımı,hüznümü ve pişmanlıklarımı.en çokta korkularımı.
Kaybolmaktan korkuyorum .kendimi kaybetmekten .çünkü kaybolan bir şey kolay bulunmuyor hele kendini ,her şeyini kaybettiğinde .ama şu yaşımda anladım ki kaybolmak o kadarda kötü, korkulacak bir şey değilmiş ,insan dinginleşiyomuş. Endişelerinden ,beklentilerinden ,hırslarından kendine acı veren her şeyden dinginleşiyomuş.
Kaybolmaktan korkma ,kendini bulamamaktan kork.
Her şeye rağmen gülümseyen gönlü güzel insan iyiki varsın... 🖤🍀
