Görev

(Yalnızca bir kesit) '' Bu ateş ikimizi de yakacak. Yüküm zarif bedenine kat ve kat ağır gelirken hafifleyeceksin. Altımda ezilen güzelliğinle birlikte kirleneceksin, tene dokunmayı büyük başarı sayanlara inat benim olacaksın. Oysa ki benim olman için bütün bu afili cümlelere ve seni bana ait kılacak bacak arana ihtiyacım yok. Çünkü asıl gözlerin, gözlerime sevgiyle değdiğinde benim olmuş olacaksın. Benden korkuyorsun Eva. Bana boyun eğmekten ölesiye korkuyorsun. Sana bir şekilde dokunacak olmam korkutuyor seni. Gözlerinden bir damla yaş süzülecek gibi. Korkma Eva. Ellerin titriyor fark etmiyorsun. Yapamam, sana böylesine emrivaki dokunamam. Özelsin, her kadın gibi değerlisin ama en çok benimsin biliyorum, sana böyle fütursuzca dokunamam. Ve ben kendimi tanıyorum Eva. Kahretsin, belki de en çok bu huyumdan nefret ediyorum ama biliyorum işte. Ben seni aklıma koymuşum. Bu saatten sonra, kalbimde yerin olmasa ne olur, aklımdasın ya. Bana, duygularıma, bedenime uzak olsan da aklımdasın işte Eva. Bana hayatı cehenneme çeviren aklımdasın. Ama affet beni, bu halde olmaz. Şu an değil. Şu an sana bunu yapamam. Sana gerçekleri anlatamam. Buna yetkim yok. Buna hakkım yok. Buna cesaretim yok. Korkuna saygısızca sana sahip olamam.  Aile olmak mı, benimle olmak mı ruhunu ürpertiyor kavramadan yapamam. Korkak, ürkek ve şüpheci veya farkında, bilinçli ya da cüretkâr bilmiyorum, bilemiyorum Eva. Belki de hepsi. Ama sen bana böyle ürkek bir ceylan gibi bakarken hayır, yapamam. Önce saygı duymayı öğreneceksin bana, önce saygı duymayı öğreneceğim sana. Göz göze geldiğimizde çakan şimşeklerden korkup bana sığınacaksın Eva. Karanlıktan sana sığındığım, karanlıktan daha karanlık olan gözlerinde ışık aradığım gibi sen de beni arayacaksın ruhunda. Kayıp bir zaman diliminde ellerim ellerindeyken bakışlarını kaçıracaksın benden. Ve İkinci bakışta nihayet soyunmaya başlarken yol yordam bilmez ellerimle kıvırcık saçlarını okşayacağım. Elbiselerinle birlikte kibrini de arındıracaksın bedeninden, hayata dair katı kurallarınla birlikte benim olacak, asla dediklerini yaşarken inleyecek, imkansız dediklerini yaparken gülümseyeceksin güzel kadın. Ama şimdi değil. Şimdi hayallerimden bile uzaksın bana. Bu görev denilen yükün altında kendimi özgür hissettiğim gün 'Eva.' diye fısıldayacağım kulağına. Gülüşünde başkaldırı var Eva, odamın karanlığının tek aydınlığı sensin. Tenine hassasiyetim bana olan güveninden, ve çekingenliğin beni bu denli geriye püskürten. Fakat bunu bilmelisin, tenine olan kabalığım sana olan açlığımdandır, sen ki adrenalinin vücut bulduğu kadın. İnlemelerinin kulaklarımı okşamasını isterken bizi ayıran bütün engelleri, statü yokuşlarını aşıp, isteklerimi, hayallerimden sıyırıp gömülemiyorum bembeyaz, bir kuğu kadar narin, gerdanına. Ve sensiz senden kalan kadınsı kokuyla sarhoşluğun sen halini yaşıyorum. Bana bakışlarında istek yok korku var Eva. Ve biliyorum, söyleyeceklerinin anlamını yitirdiği andasın şu anda. Susuyorsun. Belki de ne diyeceğini bilmediğinden. Ama hala seni istiyorum Eva. Bana bakışlarında tek bir sevgi kıpırtısı bile alamazken dahi ısrarla istiyorum. Engel olamıyorum içimde sana olan bu karmaşaya. Nedeni yok, mantığı yok anlamı yok. Tenini evim yapmak. Kokunla göğsünde uyumak istiyorum Eva. Gözlerimin büyümesi sana açlığımla eşdeğerken sen kendimle olan savaşımsın Eva. Sen saygı duyulacak, baş üstünde taşınacak kadınsın. Sana hükmedemem. Seni anlamsız ve değersiz bir obje gibi incitemem. Bana hükmetmeyi öğreneceksin. Dudaklarında gezecek kabalığımı bağışla, bu gece yaşanacak her şeyin sebebi olan sen, bütün eylemlerimi yeni başlangıçlarının ilk adımı olarak hatırla. Bu daha başlangıç.  Sen, benimle savaşmayı bildiğin kadar beni sevmeyi, beni istemeyi de öğreneceksin. Bana dokunduğunda benim sana hissettiklerimi gözlerimden okurcasına gülümseyeceksin. Ki henüz keşfedilmemiş bir dünyanın ayak basılmamış topraklarıdır dudakların. Dudaklarından kulağıma ismim çalındığında benim olduğunu hissedeceğim. Karım olduğun gerçeği parmağımdaki alyansla birlikte yerleşecek göğsüme. İşte o gün siyah ve beyazın soft saflığına griler karışacak. Ellerimle yıkayacağım seni, kirletmekten korkarak. O gün de olduğu gibi. Sana tüm şefkatimle açacağım vicdanımı, kalbimi. Belki de o günden sonra seninle aynı günahlardan müebbet yanacağız. O söylememek için kırk takla attığım ölüm fermanım Eva. Söylemediğim için seni benden uzaklaştıran o iki kelime benim son sözlerim. Ölüme hazırım. İşte o gün hazır olacağım. Ben ölmekten korkmuyorum Eva. Ve duy, bil artık teslim ol bana, seni seviyorum Eva. Ben ölüme ve sonsuzluğa inanırım. İkisi de aynı bedenin toprağıdır. Sen her zaman ihtimallerimin ihtimalsizliğisin Eva. Sen ruhumun ateşi, varlığımın narin, ürkek kelebeği ve sen bana hem zehir hem panzehirsin. Korkma, bana dokunmak kül etmeyecek seni. Direnme daha fazla. Ellerin ellerimde olduğu her an benimsin Eva. Biz sineye çektiğimiz her yangında köz olan o iki odunun alev alev yanan haliyiz, inkar etme. İzin verme, bu görevin sona ermesine, seni benden çekip almalarına müsaade etme!'' •Fatih KARAN