الفصل 3

Ayaklarım taş zemine basarken hafif bir titreşim hissettim. Gökyüzündeki adalar yavaşça süzülüyor, şelaleler parlayan damlalarını havaya savuruyordu. Derin bir nefes aldım, rüzgârın karışık kokusu ciğerlerimi doldurdu. Etrafa dikkatle baktım; burası sadece görkemli değil, aynı zamanda canlı gibiydi. Merdivenden aşağı indiğimde, parlayan sembollerin silik bir şekilde ışıldadığını fark ettim. Adeta “Burası yabancılara açılmamalı” diye fısıldıyor gibiydi. Tam etrafı incelerken, gökyüzünde bir başka kapının ani bir şekilde parladığını gördüm. İçim hem korku hem de heyecanla doldu. Ve ardından, kapıdan çıkan birini fark ettim. O kişi, tanıdık bir yüz gibi geliyordu ama hafifçe soluk ve yorgun görünüyordu. “Sen… sen nasıl buraya geldin?” diye sordum. O kişi hafifçe gülümsedi ve “Ben de merak ettim, ama bu yer… buraya girmek tehlikeliymiş. Kapı kendiliğinden açıldı. Senin gibi başka birini de burada görmek şaşırtıcı,” dedi. Adımlarımız birbirimize doğru yaklaşırken etrafı daha dikkatle incelemeye başladık. Gökyüzünde süzülen adalardan birinin dibinde başka bir kapı daha belirdi ve o kapıdan çıkan kişi… küçüklüğümde birlikte oyun oynadığım eski arkadaşım çıktı. “Bu… sen misin?” diye bağırdım. Şaşkınlıkla birbirimize baktık. Üçümüz de aynı mahallede büyümüştük, birlikte saklambaç oynamış, ağaç evler yapmıştık. Ama şimdi, yıllar sonra, bu tuhaf ve büyülü dünyada tekrar bir aradaydık. “Burası… nasıl mümkün olabilir?” diye fısıldadı eski arkadaşım. “Ve bu kapılar… neden sadece bizim gibi eski arkadaşları çağırıyor?” Bir süre sessizce birbirimize baktık. Sonra yavaşça, birlikte bu yerin sırlarını keşfetmeye karar verdik. Ama derin bir his vardı: Bu büyülü kapıların ardında, sadece manzara veya güzellik değil, çözmemiz gereken büyük bir gizem yatıyordu. İçlerinden biri, uzakta parlayan büyük kaleyi işaret etti. “Orası… bize bir şeyler söyleyecek gibi,” dedi. Ve biz üçü, geçmişimizin izlerini taşıyan bu arkadaş grubuyla, bu büyülü ve tehlikeli dünyayı keşfetmeye doğru ilk adımlarımızı attık.