Bazen hepimiz doğru anı kaçırırız.Her zaman söyleyeceklerimizi,yapacaklarımızı erteler yarınlara bırakırız.Şu anı tarif edecek kelimeler olsa kesinlikle bunlar olurdu.
Uyanmamdan ve anne babamın ölüm haberini almamın üzerinden bir gün geçmişti.İlk andan itibaren bütün vücudum, uzuvlarım hareketsiz kalmıştı.Gözlerimdeki yaşlar tükenmişti sanki...Kalbimin acısı hiç deneyimlemediğim türdendi.Anneme anlatacağım onca şey,babama kendimi kanıtlamam gereken onca konu varken ellerimden kayıp gitmişlerdi.En acısı da eğer benim kapımı açmaya uğraşmasalardı kurtulma ihtimallerinin oldukça yüksek olmasıydı.Çünkü giriş katta oturuyorduk.Bundan sonra hayatıma nasıl devam edebileceğime dair en ufak fikrim bile yoktu.Kayıp gidiyormuşum gibi hissediyordum.
Ben düşüncelere dalmışken odamın kapısı çaldı.Gözlerimi pencereden biraz olsun ayırmadım.İçeri giren her kimse hissettiklerimin farkındaydı.Yavaş ve sessiz adımlarla yanıma yaklaşıp dışarıyı izlemeye başladı.Sessizlik uzuyor duygularım köreldikçe köreliyordu.Bakışlarımı sağıma ,davetsiz misafirime doğru çevirdim.Kurtarıcım bir adım ötemde öylece duruyordu.Benim ona dönmemle beraber hızlıca gözlerime yoğun bir bakış attı.O kadar kısa süreli ve etkisinden çıkamayacak kadar derindi ki.O küçücük bakışı beni anladığını gösteren bir onaylamaydı sanki.
''Kusura bakmayın,sizi rahatsız etmek istemezdim ancak merakıma yenik düştüm. Bizzat görüp iyi olduğunuza emin olmak istedim.''
Cevap vermemi beklediğini anlayınca konuşmak için ağzımı açtım.Ama sözcükler bir türlü çıkmıyordu.Panikleyip kendimi zorlamaya başladım.Boğazımı sıkıp sözcükleri oldukları yerden çıkarmaa çalışıyordum.Adam daha fazla dayanamayıp ellerimi sıkıca tuttu.''Lütfen sakin olun ben hemen bir doktor çağıracağım.Ben gelene kadar kendinizi zorlamayacaksınız,tamam mı?
Kafamı aşağı yukarı salladım.Odadan çıkmasıyla girmesi bir oldu.Bu defa yanında bir doktorla beraber girmişti.Doktor hızlıca yanıma gelip muayene etmeye başladı.Boğazımda herhangi bir tahribat bulamayınca psikolojik olduğuna karar verip bir psikiyatrist ayarlayacağını söyledi.Bütün bu süre zarfında itfaiyeci yanımda durmuştu.Psikiatrist geldikten sonra gitmesi gerektiğini söyleyip ona ulaşmam için de numarasını komidinin üzerine bırakıp gitti.Ailemin ölüm haberi ve depremin yarattığı travma sesimi kaybetmeme sebep olmuştu.