Ne kadar garipti ki doğduğun ev kaderindi, ne yaparsan yap kaderinden kaçamazsın. 4 duvar arasında hapsolmuş güneşe hasret kalmak gibiydi . Renklerin tenimde ki sıcaklığı. Frekansların beynimde ki travması. Ne kadar garipti, masal okunmadan büyümüş çocukların tek ortak özelliği bir "Boşluk"olması...
Oyuncaklarla oynamak gereken yaşta, kemerle tanışmak, ayrımcılıkla tanışmak ve siyah beyazla tanışmak ne kadar üzücü. Bazı acıları örtebilirsin ama zaman önüne her zaman serer.Bir kiraz çiçeği kadar hafif bir iğne kadar ağır acıydı.Ay çiçek tarlasında ufak bir çocuğun hiçbir zaman maruz kalmadığı korkuyu tatması, gecenin zifiri karanlığı gerçekliğin ötesinde bir gökyüzü. Eğitilmeye muhtaç daha yontulmamış bir çocuk babasından beklediği tek şey sevgi ve ilgiydi.Babası hiçbir zaman ona cenneti hissettirmedi aksine şuanda da etkisini sürdüren bir trajedi bıraktı. O hayallerinden oluşan bir evrende bu yaşına geldi. Her korktuğunda ,her yalnız kalmak istediğinde gittigi bir yerdi. Diğerleri için bir tehditti, çünkü alışılması zor bir çocuğun kan emicilerden habersiz bir yolculuğunda olacak tek şey "Acı.... Acı...eksiklik" Kavurucu yaz öğleni,Bir anda gökkuşağına bürünmüş yağmurla tanışması huzur vericiliğin aksine ,onun karanlığındaki ışığı söndürüyor muydu? Yoksa besliyor muydu?. Gökkuşağı,her anlam taşıyan eşsiz renklerin birleşimi. Korku uyandıran renkler. Cıvıl cıvıl zevkler birer haberci miydi? Neleri atlattı bu deli dolu kurak çöl okyanusunda . Sadece şükrediyor . İyi ki yaşanmışlarla yastığa koymaktı kısa ölüm.