"Hoplayıver çekirge. Zıplayıver çekirge. Bıdı, bıdı, bıdı, bıdı çekirge."
Arda bir şair edasıyla ciddi bir şekilde şarkıyı şiir gibi okurken sınıftan kahkaha sesleri yükseldi. Edebiyat hocamız Serap hoca bu çocuk uslanmaz bakışlarıyla hafifçe gülerken yerine geçmesi için elini kaldırdı.
"Çok teşekkürler Ardacığım, yerine geçebilirsin."
Arda abartılı bir şekilde selam verdi ve yerine oturdu. Gülüşümü saklamaya çalışırken bir kez daha kıkırdadım.
"Ceylin? Kızım. Sıradaki soruyu sen çöz istersen."
Gülüşüm yüzümde soldu. Bok çuvalı gibi sırama doğru yayıldım.
"Hocam ben bu soruyu çözemedim, sıradaki soruyu çözsem?" dedim kendimi acındırmaya çalışan bakışlarımla.
"Sen ablasısın buradaki kardeşlerinin. Sen çöz Ceylin."
Ben Ceylin. 22 yaşında hâlâ istediği üniversiteyi kazanamamış bu yüzden gençliğini dershanelerde sürünerek geçiren bir enayiyim.
Hatta ve hatta Yks'ye üçüncü girişimden sonra babamın yüzüne bakmaya utandığım için üniversite kazanmış gibi yapıp Eskişehir'e taşındım. Eskişehir'de küçük amcamın sayesinde bir ev tutmuş üzerine kendimi dershaneye yazdırmıştım.
Amcama ölürüm.
Tek sırdaşım, can yoldaşım, ölüm fermanımı yazsa boynumu eğer razı kalırım.
Her neyse.
"Tabii hocam. Şimdi şöyle ki... Hocam. Şöyle ki."
Tıkandım.
"Hocam ben size kurban olayım ne olur soruyu Arda kardeşim çözsün. O öğrensin o gelişsin. Ben kardeşlerim için her şeyi yapmaya razıyım. "
Serap hoca gözlerini kıstı. Derin bir nefes aldı ve sabır çekti.
"Ceylin... Akın Bey'in odasına. Hemen."
Al işte gırdın gırdın
Akın Bey dershanemizin müdür yardımcısı olmakla birlikte yaşım büyük olduğu için bana bir bok becerememiş muamelesi gösterdiğinden karşılıklı bir nefret içerisinde, aynı kapalı alanda hayatımı sürdürmek zorunda kaldığım bir adam.
Hoh.
Ne konuştum ha.
Neyse.
Keşke ölsem de o adamın yanına gitmesem.
Allah'ım tövbe.