Tabi ki yanlış orantıyı söylememe gerek yok diye tahmin ediyorum. Hemşire Dorothy enjeksiyonumu hazırlamayı bitirmek üzereyken ne zaman sağlık ürünleriyle çalışsa da yüzüne o ''profesyonel'' bakış geliyordu. Soğuk, duygusuz, güçlü ama bir o kadar da keskindi.
''Evet, akşamları ağrım özellikle daha da yoğun oluyor.''
Oda giderek karanlık hale gelirken sadece kafamın üstünde yoğun bir ışık parlıyordu. Koltuğum yatay pozisyona geçmişti. Bu enjeksiyondan gerçekten nefret ediyordum. Hemşire Dorothy elinde iğnesiyle bana doğru geliyorken yüzündeki nazik ifade de geri dönmüştü. Tabii bu sefer gözlerinden anlaşıldığı üzere biraz da acıma eklenmişti. Kesin olan tek şey, onun bana acımasıydı. Burada tutsak olduğum, bunları yaşadığım ve özgür olmadığım içindi. İronik olan kısım ise benimde ona acımamdı.
''Üzgünüm Allysa. Beni affet. Yapmak zorunda olduğumu biliyorsun.''
Göz bağımı çıkarıp enjeksiyondaki sıvıyı son kez kontrol etti. Ne kadar üzgün olduğunu hala belli oluyordu.
''Endişelenmeyin, artık o kadar da acıtmıyor.''
Yalan söyledim. Acıtıyordu. İğnenin gözümün içine nüfuz ettiğini hissettiğim an, yumruğumu ve dişlerimi sıkabildiğim kadar sıkmaya başlamıştım. Enjeksiyondaki soğuk sıvı gözüme iyice işliyor, bana bilincimi kaybettirmeye başlayan kısma gelmeme az kaldığını hatırlatıyordu. Başımdaki ağrı giderek yoğunlaşıyorken kontrol edemeyeceğim biçimde titremeye çoktan başlamıştım. Nihayet enjeksiyonun içindeki sıvı bittiğinde Hemşire Dorothy iğneyi gözümün içinden çıkardı.
Etkisi keşke çıkardığı an bitseydi ama ne yazık ki sonrasında da devam ediyordu. Burnum ve sol gözümden bir sıvı aktığını hissediyordum. Büyük ihtimalle bu her zamanki yan etkilerden biri olan kandı. Kanamayı geçtim iğrenç bir biçimde salyam da akıyorken hiçbirini kontrol edemiyorum. Edemiyordum.
''Allysa artık geçti, yalvarırım biraz daha rahatla."Zavallı kadın benim yüzümden o da endişeleniyor, kontrolü elime almak zorundaydım. Gözlerimi sıkıca kapatmaya çalışmıştım ancak kanama hissi gerçekten de en iğrenç histi. Hayır. Başaramam tamamen panik atak geçirmeden önce sadece ona ''sakinleştirici'' diye fısıldayabildim.
Hemşire Dorothy her zaman yakınlarda bir yerde, zaten hazırda bekletiyordu. En azından sakinleştiriciyi alabilmek için sabit bir şekilde durmak zorundayım.
''Sakinleş Allysa, ben hala buradayım unuttun mu?''
Hemşire Dorothy kelepçeli ellerimi tutuyordu. Ben daha annemi bile düzgün hatırlayamama rağmen bana bilmediğim bir sebepten dolayı annemin verdiği hissiyatı veriyordu. Bu sayede titremem biraz daha azaldığında sakinleştirici iğneyi alabilmiştim. Üzerimdeki bütün stresi alıyordu. Sonnrası zaten benim için boşluk olmuştu. Sanırım uyumuştum.
