Sabaha karşı 4 sularıydı, içeriden ani çığlık sesleri yükselmeye başladı. Tabi ki bu saatte uyuyan biri olmadığım için ve evde çoğunlukla çığlıklar, gürültüler olduğundan sanırım gayet normal gelmişti bana. Yaklaşık yarım saat sonra ise bir bebek sesi duyuldu. Gelen bebek sesi kardeşim Dylan'a aitti. Ah pardon! Söylemeyi unuttum, ben Hel, Hel Evans. Meşhur Evans'lardan.
Hayatımın bir kısmında çok şanslıydım mesela 13 Ocak'ta doğmuştum ve tam da Cuma günü, daha iyi bir gün olamazdı. 13. Cuma... İlk işkence aletimi 3. doğum günümde annem ve babam hediye etmişti, bir kafa kırıcı.
İnsanların bizi çok da sevdiğini söyleyemem, daha çok bir canavar veya hayalet tarzında düşünüp öyle varsayıyorlar demek daha doğru olur sanırım. Buna rağmen eğitimimiz için normallerin okuluna gittik. Gitmek zorunda olmak, bu çok zor. Neden gidiyoruz sanki... Gereksiz. Okul yetmezmiş gibi bir de Dylan'la uğraşmak zorundayım. Kendini koruyamaz bensiz.