Soğuk ve karlı bir aralık akşamıydı. Saat 19.00 suları, dershaneden çıkmış eve korkuyla ilerliyordum. Buğulanmış gözlüğümden önümü dahi göremiyordum. Kestirme yol olması için anlık kararla ara sokağa saptım. Çok tehlikeliydi fakat eve geç kalmıştım. Kazağımın kapüşonunu tam çekicektimki, omzumda bir çift el hissettim. Arkamı bile dönemden kuytu köşeye sürüklendim. Korkudan sesim bile çıkmadı. Karşımda iki cılız adam duruyordu. Ayağa kalkmak için harekete geçtiğimde ikisi birden beni sertçe itti. Sessizce ağlamaya başladım. Zorlukla konuşmayı denedim.
- Yalvarırım bırakın beni.
- Neden güzelim? Şurada biraz eğleneceğiz.
Resmen dilim tutulmuş, vücudum buz kesmişti. Adamlardan biri eğildi ve bana yavaşça yaklaşmaya başladı. Gözlerimi sertçe kapatmış öylece duruyordum. Adamın dudağı dudağıma temas eder etmez geri çekildi. Ne olduğunu anlamak için gözlerimi araladım. Oldukça uzun, baya yakışıklı ve yapılı bir adam iki cılız adamı dövüyordu. Çok geçmeden ikiside kaçtı. Adam yanıma eğilip "iyimisin?" diye sordu. Evet anlamında başımı salladım. Bana eve bırakma teklifinde bulundu. İlk baş tereddüt etsemde kabul ettim. Kalkmama yardımcı oldu ve arabaya bindik. Şoföre evi tarif ettim. Tarif ettikten sonra adamın yüzü düşmüştü. Ne olduğunu anlamamıştım. Yol boyu ikimizde tek kelime etmemiştik. Nihayet eve gelmiştik. Arabadan inmek için şoförün kilidi açmasını bekliyordum. Tam bunu söyleyecekken adam konuşmaya başladı.
- Gerçekten bu evdemi yaşıyorsun?
- E-evet Efendim.
-Hmm...Peki babanın ismi ne?
- Siz neden...
-Cevap ver!
Çok korkmuştum mecbur cevap verdim.
-Park Joon-hyung
Ufak bir sessizliğin ardından,adam şoföre emir verdi ve kapı kilidini açtı. Arabadan indim tam içeri girecekken adam"yarın görüşürüz" diyip uzaklaştı. Bu beni baya ürkmüştü. Oyalanmadan içeri girdim.
Bölüm sonu.
Bu bölüm çok kısa oldu. Aslına olayların nasıl başladığını anlatmak istedim. İlk defa yazmıyorum ama ilk defa yayınlıyorum. Destek olursanız çok sevinirim. Bundan sonraki bölüm çok daha uzun olacak seviliyorsunuz. Muah