ELMA ŞEKERİ

Sağanak yağan yağmurda yavaşça yürüyordum. Gözlerimden süzen damlalar yağmura karışıyordu. Kendimi en son ne zaman bu kadar berbat hissettiğimi düşünmeye başladım. Ellerimi gözüme götürüp gözlerimdeki rahatsız edici ıslaklığı silmeye yeltendiğimde arkamdan bir ses duydum. "Çok aptalsın. Senden o kadar nefret ediyorum ki, ama bir o kadar da seviyorum." Arkamı döndüm. Ne işi vardı onun burada? Ben daha doğru dürüst kavrayamadan acı bir tebessüm belirdi dudaklarında. Daha sonra devam etti. "Neden mi? Çünkü her şeyi bildiğini, farkında olduğunu zannediyorsun ama bir şey bildiğin yok. Önüne bakmıyorsun, görmüyorsun. Görecek kadar bakmıyorsun Almila." Bir şey söylemeden ona bakmayı sürdürdüm. Ne tepki vereceğimi kestiremiyordum. Ben daha dikilirken elini omzuma koydu. "İçindeki yıldızlardan bahsetmiştin. Farkında değilsin ama onun yüzünden içindeki tüm yıldızları kaybediyorsun."