Dolunay

Yazmak geliyor içimden. İçimi sayfalara dökmek ve o sayfaların yazdıklarıma ağladığını bilmeden yazmak. Sevmek gelir içimden beni benden çok seven, bana benim bile kendime vermediğim değeri veren bir adam. Korkuyorum. İkinci bir yıkımı kaldırabilecek miyim bilmiyorum. Ve sevmekten bağlanmaktan deli gibi korkuyorum. İsterseniz bana korkak diyin. Aşk cesurluğu ister biliyorum. Ama aşka karşı bir kez daha yenilmeye gücüm var mı bilmiyorum. Kalbimi yeniden bir avuca korkusuzca gözlerimi yumarak bırakabilir miyim onu da bilmiyorum. Benim aşık olduğum dolunayı başıma yıktılar. Avucuma bir hayat bıraktılar,"ona iyi bak." Dediler. Bende yaptım. Avucumda olan o küçük kalbe sahip çıktım. Dolunayı paramparça olan bir kadın küçük bir çocuğa dolunayın güzelliğini anlattı. Ona dolunayı öğretti. Kendi dolunayım paramparçayken gülümsemeyi ayakta durmayı öğrendim. Bir gün Dolunayın çiçek açması ümidiyle... "Sen benim koklayamadığım gül bahçemsin..."