Dışarı

İnsan içindeki karanlığı dışarı yansıtmamak için çok uğraşır. Ruhundaki yaraları saklamak için de keza öyle. Kimseler görsün bundan bir fayda ya da çıkar elde etsin istemez. Herkes kendi hapishanesinin duvarını kendisi örer. Kendi ruhunu elleriyle ördüğü duvara hapseder. Buradan çıkmak için de her zaman bir kurtarıcıyı bekler. Günümüzde bu kurtarıcı; telefonlar, siyasetçiler, duygu yüklü ilişkiler, dostluklar. Eskiden nasıldı bilmediğim için bir yorum yapmam ne yazık ki şu an için mümkün değil. Fakat ben bir insanı içinde bulunduğu hapishaneden çıkarabilecek kişinin yine kendisi olduğu düşüncesine inanan bir insanım. Bu sebeple kişisel gelişim kitapları bana çiğ gelir. Altı boş süslü cümleler gibi gelir. Çünkü kimse karşısındakinin hapishanesine girmeden onun mahkumiyeti hakkında yorum yapmamalıdır diye düşünürüm. Bazen bana bile çok gaddar gelse de bu düşüncem sanırım bir süre daha savunmaya devam edeceğim. Sanırım başka türlü nasıl yaparım bilmediğim için. Kendi dört duvarının içine sıkışmış bir genç tanıyorum benim yaşlarımda. Eskiden gözlerinin içi gülen şimdi ise gençliğinde olmaktan korktuğu yere doğru koşarak ilerleyen. Yarın için olan umudunu kaybetmiş, tek dileği korkulacak şeyler yaşanmaması olan. Fikirlerini, düşüncelerini kendi içine hapsetmiş, kendi hapishanesinde günlerini tüketen, mahkumiyetinin bitmesini bekleyen. Bugünün dünden farklı olmadığının farkında, yarın da yine bugünün dününe uyanacak olan. 5-10 yaş fark vardır belki aramızda bu benim yaşlarımda tanıdığım gençle. Belki o benden büyüktür, belki de ben onun abisi konumundayımdır. Bilmiyorum. Bazen düşünceleri o kadar ağır gelir ki kafatasını çatlatır bu düşünceleri. Şakaklarına ağrılar girene kadar düşünür. O kadar çok düşünür ki bazen korkar. Burnundan oluk oluk kan gibi düşünce akacağını sanar. Ama olmaz. Düşünceleri kafatasının içinde, kendi ruhunu hapsettiği hapishanenin dışına çıkmaz. Çıkamaz. Her günü bir önceki gün gibi yaşayan birinin yarını olmaz, sabahı-öğleni olmaz. Hep gece hakimdir. Daha önce bir kaç kez daha söylemiştim; 'keder, gam geceleri ağır basar' diye. Sanırım bu benim yaşlarımda olan genç artık yarını göremediği için zaman kavramını da yitirmiş durumda. Artık tek istediği bu gecelerin bir sabahı olması.