Danse De La Douleur

Neredesin ey sevgilim? Hangi gecenin rüzgarında sakladın kendini, hangi ay ışığının gölgesinde bekletiyorsun beni? Bu yürek, seni bilmeden, seni görmeden, nasıl bu kadar yanar, nasıl bu kadar adını fısıldar? Hangi hangi yıldızın altında yazıldı bu bekleyiş? Bu çile, bu hasret, Ne zaman sona erecek? Seni düşünmekten başka hiçbir şey bilmiyorum artık, Ve düşünmeden edemiyorum. Acaba sen de beni, Benim seni hissettiğim kadar hissediyor musun? Hiç tanımadığım birine, Hiç bilmediğim bir yüze, Nasıl bu kadar bağlanır insan? Ruhum seni seçmiş, bedenim henüz adını bilmeden. Ruhlar çift yaratılırmış, derler. Ben inanıyorum artık, inanmak zorundayım. Çünkü başka nasıl açıklanır, Bir yabancının adını bilmeden, Onun gözlerine ömrünü adamaya bu kadar hazır olmak? Belki bin kez geçtim sokağından, Belki yüz kez değdi gözlerimiz, Ve zaman, o an durdu da Ben, aptalca yürümeye devam ettim. Sevdiğim her şey, Belki de sen sevdin diye ben de sevdim. Belki de senin ruhunun izlerini takip ettim Bilmeksizin. Kafam karmakarışık, kalbim ise senden ibaret. Artık sevmek bile yetmiyor, Sadece sensemek istiyorum seni. Ellerini bilmeden, avuçlarımda hissediyorum. Sarılmak istiyorum sana, Dokunmak istiyorum sanki yıldızlara, Bakmak istiyorum dünyanın son manzarasıymış gibi. Adını duymak isterdim, Kim olduğunu bilmeden, Senin kim olduğunu ruhum ezberlemişken. Yalnızca sen. Yalnızca sana… Ve bil ki sevgilim, Bütün aşkım senin için yanıyor, Senin için tutuşuyor, Ve seni beklemekten başka hiçbir hayalim yok artık. Sonsuzlukta bile beklerim seni, Yeter ki varlığın, bu kalbe cevap olsun.