...Tedirgin bir şekilde bekliyorum...
Olacakları, gelen korkunç fırtınayı... Çaresizlikti hissettiğim, belki biraz da korku evet, evet tam da böyleydi şuan ki duygularım. Mağaranın içinde öylece oturuyordum. Gelecek olanlar benim hakkımda ne düşünürlerdi kim bilir? Belki de onu öldürdüğümü düşüneceklerdi, sonuçta şuan burada elleri kan içinde ve yanında bir ölüyle oturuyordum. Benim için zaman durmuş gibiydi. Donmak üzereydim, bu soğuk havada üstümde tişört ve bir hırkadan başka bir şey yoktu... Peki ben neden buradaydım? Neden bunca saçmalığı yaşıyordum? Benim hikayem başlamadan bitenlerden miydi? Yoksa her bitiş yeni bir başlangıç mıydı? Gerçektende kahramanlar için umut tükenmez miydi?
Benim için beklemekten başka çare yoktu. Belki de kahraman değildim ama içimde ufacık bir kırıntı da olsa umut vardı.