Çiçekler açtığında

"Eve gidelim, " Yanağımı öperken gözlerimi kapattım. Yağmur yağıyordu ve ben Ulaş' ın kucağındaydım. Ulaş, beni öpmüştü. Ve ben ilk kez eve gidiyordum. Sanırım artık benim de bir evim vardı. "Ulaş " Dediğimde Ulaş, cevap vermedi ama ben konuştum. " Benim hiç kendimi ait hissettiğim bir evim olmadı. Bunu kendime hep dert edinirdim çocukluğumdan beri. " Ulaş'la göz göze geldim yağmur yağıyor ama Eve gitmek için acele etmiyordu. " Şimdi peki kendine ait hissettiğin bir evin yok mu? " Ona vereceğim cevap onu tatmin eder miydi bilmiyorum. Ama onunla tanıştıktan sonra. O nerdeyse benim evim orası gibi bir klişeye girmiştim. Çünkü o bana öyle hissettiriyordu. " Sence yok mu evim ? " Dedim kelime oyunu yaparak. Gözlerini kıstı. " Kelime oyunu yapmaya bayılan bir karım var ne güzel." " Ay ben senin karındım değil mi ?" başını sen iflah olmasın diye salladı.