Çelik Yürek

Sefil hayatı boyunca birçok ölüm görmüştü. Kimisi, kafasındaki gürültü nedeniyle sağır olan kulaklarının duymadığı yakarışlarda bulunmuştu. Kimisi kelimelerin kullanılmadığı çığlıklar atmıştı. Bazıları sadece susmuştu, susmuş ve ölümün onları bulmasını beklemişti. Ancak her biri gözlerine yayılan ölümle kafasındaki gürültüyü tatmin etmiş kısacık bir an bile olsa sessizliğin tadını çıkarmasını sağlamıştı. Ve bu onu buna bağımlı hale getirmişti. Belki de bu bağımlılık onu insanlıktan çıkarmıştı. İnsanlar onun masumları katleden kalpsiz, ruhsuz bir canavar olarak görmeye başlamıştı. O, bunu asla reddetmemişti. Çünkü doğruydu. Bundan pişmanlık duysa da başka seçeneği yoktu. Herşeyi çoktan kabullenmiş canavar olduğuna inanmıştı. Duygulardan yoksun benliğini kabullenmişti. Ama kabullenmesi öyle olduğu anlamına gelmezdi. Ve bu onun ya sonu ya da başlangıcı olacaktı...