Arşı saran bulutlar nedir derdiniz?
Ayla mı, yıldızla mı husumetiniz?
Niçin göğün göğsüne karanlığı gerdiniz?
Niçin bu karanlık ve neden pusu ettiniz?
Bu hışırtılar da ne yağmurun sesi mi?
Ne oldu bu kuşlara, neden sesi kesildi?
Kontrolünü kaybettim, ritimli nefesimin.
Oysa ben korkusuz, ürpermeyen nesildim.
Çok güvendim kendime, kabardı şu ruhum
Teslim oldum kibrime, insanlıktan soğudum.
Ele geçirmiş beni, şu canavar güruhum.
Nuh dergâhıydı gönlüm, Tufan' ımda boğuldum.
Bu dökülen damlalar, sanki göğü deldiniz.
Boşalıyor sağanak, yerlere bir hışımla.
Nuh' un Tufan' ını şimdi görüverdiniz.
Sarıyor dört bir yanı bütün ihtişamıyla.
Korkuyor bak insanlar, bu büyük felaketten
Yalvarıyorlar Rabbe bizleri helak etme.
Tufan' ı bir felaket, kendilerini helak.
Görmeye başladılar ki bu onlara müstehak.
Aslında Tufan kötü bir şey değildi.
İnsanlara doğruyu göstermeye meyildi.
Tufan zaten dünyaya kötülük için gelmedi.
Tufan' ın gelme sebebi kötüyü yok etmekti.
Tufan Aslan
