Bazen hayat istediğimiz gibi gitmez, bazen istemediğimiz şeyler yaşayabiliriz,hayat bundan ibaret,
Sene 2008,o sene karların içinde bir Rize'nin dagindaki küçük kulübe de bir güneş ışığı doğdu elfida koydular ismini gözden çıkarılmış anlamına gelmekteydi. Ama hayat onun yüzüne bakmadı daha 4 yaşında iken babasını kaybetti minik elfida,2 abisi ve 1 ablası vardi abileri sabahtan akşama kadar fındık topluyordu,ablası ise evde annesine yardım ediyor ev işlerini yapıyordu elfida hayla küçüktü ama çok meraklıydı oturdukları yer yayladaydi elfida her sabah küçük ve eski evlerinin ahşap yerlerinde minik adımlar atarak merakla pencerenin yanına gidiyordu ve zorla açtığı pencereden gökyüzünü izliyordu,her zaman çok meraklı bir kızdı ama bu merağınin kendine sorunlar açacağını bilmiyordu.bu sabah elfida annesi evde ablası ile yemek yaparken sesizce evden çıktı bu onun ilk kez yalnız dışarıya çıkmasıydı meraklı ve minik adımlar ile ormana doğru gitti sesizce kocaman ağaçlar yemyeşil otlar çiçekler herşey vardı çok güzeldi masmavi gökyüzü elfida ilk defa derin nefes aldı o nefes babası öldügünden beri ilk kez derin aldığı nefesti, yavaşça Orman'ın yanına doğru gitti ağaçlara dokundu çiçeklere dokundu sanki çiçek tarlasında dolaşıyordu elfida evini unutmuştu annesinin ve ablasının onu aradığını unutmuştu ve sesizce yürüyordu sadece ve o sırada omuzunda bir el hisseti bu ablası Meryem di
Meryem:ula elfida nereye gittin eşşek sıpası seni arıyoruz anam ile dedi ve sertçe elfidayi eve götürdü elfidanin belki 5 dakika süren özgürlüğü anında rüya olarak kalmıştı geride ve şimdi ablasının onu eve götürmesi gerçeği ni kabulündeydi eve geldiginde annesi Fatıma elfidaya kızdı sinirinden değildi korkusundandi Fatıma nin kızgınlığıdi eşini kaybetmişti ve bir kızını daha kaybedemezdi,kaldıramazdı eğer olsaydı...
(Devamı gelecek okuduğunuz için teşekkür ederim🎀)
