Ay Işığı

Göğsümü zorlayan ağrıyla derin bir nefes aldım.Üstüme gelen bu konağın duvarları,her zerresi yabancılık fısıldayan bu şehir,bana her şeyi elimin tersiyle itip kaderime razı gelmemi söyleyen acılarım bu ağrının sebebi değil miydi? Büyük pay sahibiydi belkide.Her şeyi yapabilirdim,ben Aksa'ydım.Başımın çaresine bakabilirdim,gidebilirdim buradan.Ayaklarıma bağlanan prangaların nedeni bendim.Zoraki yaşadığım her şeyin içinde tutunacak bir dal bulmuştum.Tutunduğum anda kırılabilecek bir dal.Kırılacağını bildiğim dallara tutunmayı ben seçiyordum.Çünkü kırılmadan önceki o anların bana hep mutluluk getireceğini düşünürdüm.Kırılsa bile mutluluğa varma isteğime engel olamazdım.Kendi kendime tutunacak ve gizliden bağlanacaktım. Her şeyden kaçabileceğimi düşünmüştüm oysaki.Unuttuğum tek şey duygularımdı.Yâr diyeceğimdi.