Kendimce aşkı anlatmaya çalıştım. Ne kadar başarılı oldum bilmiyorum ama umarım okurken sıkılmazsınız.
Aşk… Bazılarına acı veren, bazılarına ise sanki dünyanın en mutlu insanı gibi hissettiren o duygu. Aşk… Kiminin doğru yaşadığı, kiminin ise yaptığı yanlışlara bahane olarak gösterdiği o duygu. Aşk… Kiminin hayattaki en önemli duygulardan biri herkes kesinlikle yaşamalı dediği, kiminin ise boş dediği o duygu. Aşk… Herkesin dengesini bozan, yapmayacağı şeyleri yaptıran ve iyisiyle kötüsüyle kimsenin kaçamayacağı, zamanı geldiğinde doğru veya yanlış herkesin o bataklığı düştüğü dipsiz bir kuyudur, aşk. Kimini mutlu eder kimini üzer, kimi doğru kişidir kimi yanlış, ama aşk bunları dinlemez. Birine aşık olurken onu boyuna, kilosuna, yaşına, ten rengine, davranışlarına göre yargılamaz aşk. Bir anda olur. Yaşanmışlık gerekir aşk için. Üzülsende, kırılsanda vazgeçemezsin sevmekten. Kırar, kalbini paramparça eder belki ama sen yine de içinde onu haklı bulacak sebepler çıkarıp affedersin onu. Aşk hemen bitmez, bitemez. Belki çıkarmak istersin onu hayatından, denersin ama yapamazsın bazen. Saçma gelir çevredekilere, abartma derler mesela,abartsın. O kadar seversin ki onu için içine sığmaz. Sanki onunla varolmuş gibi yaşarsın. Aşkın bitmesi zor olur, ama bir gün biterse eğer yıllar sonra geriye baktığında yine canını yakar aşk. Kişiler, yaşanmışlıklar değil, hissettiğin duygular, aşkın yakar canını. Ama yine de aşık olmaktan vazgeçemezsin. Yani acısıyla tatlısıyla, yanlışıyla doğrusuyla, yaşattığı duygularla aşk bu hayatın kanunudur. Ve insanlar var olduğu sürece aşk asla son bulmaz…