Telefon kapandıktan sonra arabadaki sessizlik uzun süre bozulmadı.
Yaman hâlâ ekranı izliyordu. Arayan numara görünmüyordu. Sanki çağrı hiçbir yerden gelmemişti.
Vera ise başka bir şey düşünüyordu.
O sesi.
Yıllardır duymadığı o sesi.
Yağmur giderek şiddetlenirken Yaman sonunda başını kaldırdı.
"Sen de tanıdın."
Bu bir soru değildi.
Vera yavaşça başını salladı.
"Evet."
"Kimdi?"
Vera birkaç saniye sustu.
"Adı Kerem'di."
Yaman bu ismi daha önce duymamıştı. Ama nedense içinde tuhaf bir his uyandı. Sanki zihninin derinliklerinde bu isim çoktan yer edinmişti.
"Kimdi o?"
Vera camdan dışarı baktı.
"On yıl önce depoda bulunan üçüncü kişi."
Yaman'ın kalbi hızlandı.
Fotoğraftaki adam.
Yıllardır yüzünü hiç görmediği ama kaderinin bir şekilde bağlı olduğu kişi.
"Öldüğünü sanıyordunuz."
"Öyle sanıyorduk."
Vera'nın sesi karanlığın içinde kayboldu.
"Çünkü o gece binadan çıkan tek kişi sendin."
Yaman kaşlarını çattı.
"Ben mi?"
"En azından bize söylenen buydu."
Araba sonunda eski bir apartmanın önünde durdu. Burası Vera'nın yaşadığı yer değildi. Yaman bunu biliyordu.
"Burası neresi?"
Vera emniyet kemerini çözdü.
"Gerçeği öğrenebileceğimiz tek yer."
Apartman dışarıdan terk edilmiş görünüyordu. Duvarlar çatlamış, pencereler tozla kaplanmıştı. Ancak içeri girdiklerinde binanın tamamen boş olmadığını fark ettiler.
Üçüncü katta küçük bir dairenin kapısının altından ışık sızıyordu.
Vera kapıyı çalmadı.
Doğrudan açtı.
İçeride yaşlı bir adam oturuyordu.
Önünde eski gazete kupürleri ve klasörler vardı.
Adam başını kaldırdığında gözleri önce Vera'ya, sonra Yaman'a takıldı.
Ve yüzündeki renk bir anda değişti.
"İmkânsız..."
Yaman içeri adım attı.
"Neden?"
Yaşlı adam ayağa kalktı.
Titreyen eliyle Yaman'ı işaret etti.
"Çünkü seni yıllar önce kendi gözlerimle öldü sanmıştım."
Oda sessizliğe gömüldü.
Yaman ne diyeceğini bilemedi.
Yaşlı adam masanın üzerindeki dosyalardan birini aldı.
Dosyanın kapağında büyük harflerle tek bir kelime yazıyordu:
PROJE ARAF
Yaman dosyayı eline aldı.
İlk sayfayı açtığında nefesi kesildi.
Çünkü sayfanın üst kısmında kendi fotoğrafı vardı.
Altında ise şu cümle yazıyordu:
"Denek 17 — Hafıza silme işlemi başarıyla tamamlandı."
Yaman'ın gözleri satırlarda dolaşırken, yıllardır zihninde duran boşluğun ilk kez bir adı olduğunu fark etti.
Ve o isim, düşündüğünden çok daha korkutucuydu.