Evet dedim uyandım artık, arkadaşlarımla kursa da gitmiyorum hem erken kalmak yok ders yapmak yok dedim kendi kendime rahatım böyle.
Uyandığımda saat geç olmuştu elimi yüzümü yıkayıp cama koşmuştum acaba geldiler mi diye, evet gelmişlerdi ama tanımadığım bir kişi daha vardı yanlarında tanımaya çalıştım camdan ama nafile sonrasında başıma geleceklerden habersizce sadece baktım ve iyi çocuğa benziyor dedim kendi kendime. İkindi güneşi vardı hava çok güzeldi ama ben dışarı çıkamıyorum elim ayağım titriyor o çocuğu gördüğümden beri,ona bakmak beni heyecanlandırıyor ne kadar tanımak istesemde sanki bana birsey engel oluyor ve sadece evde oturuyorum. Eve geliyorlar beni çağırmak için bende tabii çıkmıyorum hatta sadece o gün değil o hafta evden hiç çıkmıyorum nedenini bende bilmiyordum şimdi eskiye dönüp bakınca anlıyor insan bazı şeyleri belki ilk defa hissediyor bu duyguları belkide Bi duygulardan utanıp saklamaya çalışıyor ama bunlar bizim elimizde olmuyor tam olarak yani ben çocukken öyleydi..
1 hafta sonra:
Karar verdim bugün dışarı çıkacağım ve çocuk kimmiş öğreneceğim o gün bugün olcak...