ALKIŞLAR KESİLDİĞİNDE

*** Bazı insanlar alkışlarla ayakta kalır. Bazıları ise alkışlar kesildiğinde kim olduğunu hatırlamak zorunda kalır. Bu roman, sahnede kusursuz görünen bir bedenin ve öfkeyle ayakta duran bir adamın, birbirlerinin adını bile bilmeden aynı sessizliğe düşmesini anlatır. Bir düşüşle başlayan hikâye, görünmeyen yaraların, söylenmeyen gerçeklerin ve taşınan yüklerin izini sürer. İnci’nin dünyası zarafetle çevrilidir; disiplinle yoğrulmuş, suskunlukla korunmuş bir dünya. Onun sessizliği bir erdem, dayanıklılığı bir beklentidir. Kartal ise gücün ve öfkenin içine hapsolmuş bir hayatın içinde, sertliğiyle ayakta kalmaya çalışır. İkisi de farklı sahnelerde alkışlanmış, farklı biçimlerde tüketilmiştir. Bu hikâye bir aşk vaadi sunmaz. Bir kurtuluş masalı anlatmaz. Aksine, insanın kendini taşımaktan yorulduğu anları, güçle zayıflığın aynı yerde kesiştiği kırılma noktalarını ve bazı karşılaşmaların sadece iz bırakmak için var olduğunu anlatır. Alkışlar Kesildiğinde, iyileşmenin her zaman mümkün olmadığını, bazı yaraların kapanmak için değil, hatırlatmak için var olduğunu fısıldayan bir romandır. Ve bu kitap, son sayfası kapandığında bile okurun içinde susmayı sürdüren hikâyelerden biridir. ***