Demir kapılar ardında ağır bir gürültüyle kapandı.
Mira irkilerek arkasına baktı.
Artık geri dönüş yoktu.
Malikânenin bahçesi, dışarıdaki dünyaya hiç benzemiyordu. Renk renk çiçekler açmıştı. Çimenler yemyeşildi. Mermer yollarda tek bir çatlak bile yoktu.
Mira'nın dikkatini en çok çeken ise bahçedeki meyve ağaçlarıydı.
Dallar öylesine doluydu ki bazı elmalar yere düşmüştü.
Yere...
Kimsenin almadığı elmalar.
Mira'nın boğazı düğümlendi.
Köyünde insanlar bir ekmek kırıntısı için kavga ederken burada meyveler toprağa çürümeye bırakılıyordu.
"Yürü."
Bir muhafız sertçe omzuna vurdu.
Mira başını eğip yürümeye devam etti.
Malikânenin büyük salonuna girdiklerinde seçilen köleler tek sıra hâlinde dizildi.
Duvarlarda altın işlemeli tablolar, tavanda devasa kristal avizeler vardı.
Ortadaki uzun masanın üzeri çeşit çeşit yemekle doluydu.
Fırından yeni çıkmış ekmekler...
Buharı tüten çorbalar...
Kızarmış etler...
Tatlılar...
Mira istemsizce yutkundu.
Hayatında ilk kez bu kadar çok yemeği aynı anda görüyordu.
Tam o sırada salona yaşlı bir adam girdi.
Sırtındaki siyah pelerin yere kadar uzanıyordu.
Bütün muhafızlar başlarını eğdi.
"Lord Aldren geliyor."
Sessizlik çöktü.
Lord Aldren ağır adımlarla kölelerin önünde yürüdü.
Her birini dikkatle inceledi.
Mira'nın önünde durdu.
"Başını kaldır."
Mira tereddüt etti.
"Emri duymadın mı?"
Yavaşça başını kaldırdı.
Lord Aldren'in gri gözleri uzun süre onun gözlerinden ayrılmadı.
"İlginç..."
Yanındaki görevliye döndü.
"Bunu kütüphaneye verin."
Görevli şaşkınlıkla sordu:
"Efendim? Mutfak ya da temizlik değil mi?"
Lord Aldren kısa bir süre sustu.
"Hayır."
"Bu kızın gözleri aç birinden çok... soru soran birine benziyor."
Mira ne söyleyeceğini bilemedi.
Görevli istemeden de olsa başını eğdi.
"Emredersiniz."
Tam o sırada uzun masanın üzerinden küçük bir ekmek parçası yere düştü.
Salondaki herkes donup kaldı.
Hiç kimse onu almaya cesaret edemedi.
Lord Aldren, ekmeğe bir an baktı.
Sonra arkasını dönüp yürümeye devam etti.
Muhafızlardan biri eğildi, ekmeği aldı ve hiç düşünmeden şöminenin içine attı.
Mira'nın gözleri büyüdü.
Bir lokma ekmek...
Ateşte kül olmuştu.
O an, bu malikânede yiyeceğin değerinden çok başka kuralların geçerli olduğunu hissetti.