Uzay denen çocuk ben konuşmayınca Konuşmasına devam etti.
"Tamam...Tekrar başlıyorum Çünkü bu çok ani oldu..."Arkasına bakarak"Kutay"dedi.O sırada geldiğimden beri hiç konuşmayan Çocuğu yeni farkederek ona baktım.Yüzüme bir tebessüm yerleştirdim.Onun da saçı Kumraldı.Kim bilir belki o da Kızıl'ın saçına hayrandı.
Derin düşüncelere dalmış gibi duran Kutay Kızıl'a bakarak 'hı' dedi.
Kızıl"ya sabır...Dosya dosya"dedi.Kutay Bu sefer de 'Ha...'diyerek arkasına uzandı.Elinde ki dosyayı Kızıl'a uzattı. Pardon fırlattı...
Açıkçası Çok gülmezdim.Ama bu sefer gülmemek için zor duruyordum.Aslında böyle ortamlarda korkmam gerekirken ben neden
Bu kadar sakindim ki?
Kızıl elindeki dosyaya bakarak konuşmaya başladı.
"İsmin Alara Keskin.dediğim gibi sadece seni tanıyanlar Lara diyor.Sonra...
21 yaşındasın ,2 sene önce bir kaza nedeniyle hafızanı kaybetmişsin...Hiç şaşırmadım ama yinede sorayım..."Başını kaldırıp bana baktı."2 sene öncesini hatırlıyor musun?"dedi.
"Sanane bundan"diyerek başka bir tarafa baktım.
Sonunda başka biri konuşmuştu."Bu iki sene boyunca neler yaşadın Alara...Yani senin için zor olmalı bildiğim kadarıyla Ailende yok.Nasıl bir anda ev tutabildin.Nasıl bir anda Arkadaş edinebildin.Üstelik tek dayanağın Arkadaşların yani Ayza ve Eliz... değil mi?Peki bu ikisine nasıl güvendin Alara?"dedi Kutay.Sesi yorgun geliyordu.Hemde baya yorgun.Ben bunları düşünmüyorken bir başkasının düşünmesi...
Kaza geçirdiğimde hafızam gitmişti.Uyandığımda Doktorlar geçmişimi öğrenmemem gerektiğini hatta ve hatta Ailemin beni bırakıp gittiğini söylemişti.Tabi İlk bir ay geçmişimi hatırlamaya çalışmıştım.
Ama olmamıştı.Nerede yaşayacağımı bile bilmiyorken nasıl yaşayabilirdim.Doktorlardan yardım istedim.Herkesten Borç almaya çalıştım.Tıpkı bir dilenci gibi sokaklarda yaşadığımı hatırlarım ben...Sonra bir gün Arkadaşlarım beni bulmuştu.O günden beri hiç bir şeyi sorgulamadım.
Her şeyin...Bir nedeni vardır diye sustum.Çünkü bilmiyordum.Ailem Kimdir necidir.Bilmiyordum.Belki ölmüşlerdir diye düşündüm bir gün..Ama hala bilmiyorum.
"Alara...Neden ağlıyorsun."Kutay seslenerek yanıma gelip akdığını bile yeni farkettiğim gözyaşımı sildi.
"Yok bir şey..Hem sen neden bana dokunuyorsun"diyerek onu ittim.O düşmeden Kızıl onu tuttu.O an farkettim Çok sert ittiğimi.Tebessüm ederek"Her neyse Ben gidiyorum"nasıl gideceksem!
"İki dakika beklesen"diyerek rica da bulundu Kızıl.
"Neden bekleyeyim..Ha bu arada neden beni araştırdınız bilmiyorum ama bir daha sakın bana yaklaşmayın.Arkadaşlarıma da.Ayrıca...Siz kimsiniz ki?"
🥀Bölüm sonu...
