Sabah 7:00 de kalktım okul 8:00 da başlıyordu evime yakındı yürüme mesafesi 10 dakikadır ben saat 7:30 da evden çıktım Ebru ve Ceydada binanın bahçesinde bekliyorlardı binanın bahçesinde buluştuk ve gittik yolda yürürken sohbet ediyorduk
"Size birşey söylicem akşam kimseye söylemeden 3.kata gidelim bakalım"
"Mert hayır ya başımıza birşey gelirse"
"Ceyda korkma birşey olmaz hadi işte nolucak gidelim Ebru sen ne diyorsun"
"Benim için olur ben korkmam ama eve nasıl giricez"
"O eski kiracı korkudan ölmeden önce evin anahtarını kapının önünde düşürmüş artık nasıl feci bir şekilde ailecek ölmüşlerse kadın o an ölmeden önce korkudan anahtarı kapının önüne atmış herhalde tam evden kaçacakken anahtarı kapının önüne atmış"
"Gerçekten çok üzücü bir durum onlar öldükleri gece çığlıklarına bizde şahit olduk hatta başka bir eve taşınmayı düşünüyoruz"
"Ebru merak etme bu durumu bugün bitiricez bakalım o evin olayı neymiş ama atahan gelemez ayağından dolayı yinede ayıp olmasın soralım"
"Siz kafayımı yediniz ben gelmiyorum" dedikten birkaç dakika sonra Ceyda kararı değişti okulda bahçede hep bu olayı konuşuyorduk eve gittigimizde atakana söyledik kabul etti ailemize söyleseydik kızarlardı bu yüzden söylemedik ama ben yinede başıma birşey gelir diye korkup küçük bir kağıda not yazdım notta "Eğer eve gelmezsem bilinki 3. Kattaki dairedeyim" diye bir not yazdım ve akşam 9:00 gibi ailerelimize biz parkta oturucaz dedik ve o 3. Kata indik eve ilk girdiğimizde yerde hep kanlar vardı camlar kırıktı mutfaktaki dolaplar yere düşmüştü eve girdiğimiz an kapı üstümüze kilitlendi çok karanlıktı korktuk ama neyseki telefonlarımız yanımızdaydı feneri açtık oturma odasına doğru ilerledik bir anda sandalye yere düştü ve korkunç bir bağırma sesi geldi o an Ceyda çok korktu biz korktuğumuzu belli etmedik ama Ceyda baya belli ediyordu bende sakinleştirmeye çalışıyordum
"Korkmayın burdan sağ bir şekilde çıkıcaz" dediğim an bina sallanmaya başladı ama deprem olmadığını biliyorduk duvarlar ikiye ayrıldı biz korkudan çığlık atarken bina çöktü ama yaşadığımız bina eski bir bina değilde ve malesef enkaz altında kalmıştık ama hepimiz aynı yerde değildik yanımda ebru vardı atakanın yanında ise ceyda vardı ama benle Ebru Ceydayla Atakanı göremiyorduk aramızda bir duvar vardı o an Atakan
"Sesim geliyormu"
"Evet Atakan Ceyda yanındamı"
"Evet merak etmeyin biz iyiyiz peki Ebru yanındamı"
"Evet yanımda"
"Mert birşey söylicem siz korkmayın diye söylemedim ama Ceyda baygın alnında kan akıyor"
Duvarın ortasında küçük bir yuvarlak delik vardı orda sadece elimiz geçebilirdi
"Bende peçete var delikten peçete uzatıcam al ve ceydanın alnına sil"
"Tamam ver" Atakana peçeteyi verdim ama bir anda Ebru Atakana bağırdı
"Atakan onu iyileştirmeye kalkarsan seninle konuşmam" dedi ve bana bakıp
"Mert neden o katile peçete verdin"dedi şaşırdım sadece Ebru'nun yüzüne baktım ve sonra
"Ebru neden böyle diyorsun"
"Size anlatamam"
"Neyi"
"Boşver Atakan beni dinle yapma"
Atakanda ebruyu dinlemedi ceydanın alnını sildi Ceyda birkaç dakika sonra gözlerini açtı
"Başım ağrıyor neden yerin altındayız biz"
"Sanki bilmiyormuş gibi davranmayı kes artık senin yüzünden ailemizde enkazın altında"
"Ebru neden öyle diyorsun benim suçum ne"
"Of susya" dedi Ebru benle Atakan olayı bilmediğimiz için sustuk
"Neyse hadi burdan çıkış için bir yol deneyelim telefonumun şarjı bitmiş" malesef evden çıkarken şarjım 30 du diğerlerininde Ceyda Atakan ve Ebrununda telefonu kayboldu ben bina yıkılırken telefonumu sıkı tuttum onlar o an korkudan yere atmışlar bu yüzden şuan telefonları yoktu