Eve gittiğimde annemin endişelenmemesi için ona evde olduğumu belli etmek adına, evin içerisini çektiğim bir resim gönderdim. Birkaç dakika sonra gördü ve '👌' dan başka bir şey yazmadı. Annem sanırım bugün de eve gelmeyecek. Tamam, bir önceki okulumda sorun çıkardım. Bu da annemin işlerini azalttı. Aradaki açığı kapatmaya çalışması normal ama birkaç günde ne kadar zarara uğramış olabilir ki? Hayır yani vicdan azabı çekiyorum.
Yemek yedikten sonra masama gittim, bilgisayarımı açtım. Anonim olarak konuştuğumuz arkadaşımla birkaç gündür konuşamamıştık. Kim olduğunu, nerede yaşadığını, adını bile bilmesemde onu özlemiştim. Birini özlemek için onu tanımak gerekmiyormuş, bunu öğrendim.
Çevrimiçi olduğunu görünce çok sevindim. Bana birsürü mesaj atmıştı.. sanırım onu biraz endişelendirdim.
(Mrs.j)"Bir süredir yazamadığım için üzgünüm"
(ucakkazasi357)"seni ne kadar merak ettiğimin farkında mısın?"
(Mrs.j)"yine hastanelik oldum. Yazmamamın bir nedeni vardı. Seni öylece bırakıp gideceğimi düşünmedin değil mi?"
(ucakkazasi357)"yalan yok.. bir ara gerçekten beni unuttun sandım. Neyse. Boşver onu. Yine neden hastaneye gittin. Tekrar intihar etmeye çalıştım deme sakın.."
görüldü
(ucakkazasi357)"yaptın değil mi..? Artık diyecek söz bulamıyorum. Akıllanmayacaksın Mrs.j."
Mrs.j çevrimdışı
son görülme:bugün,22:38
Bilgisayarı kapatıp yatağıma uzandım. Uzun uzun düşündükten sonra kendime bir söz vermeye karar verdim. Bundan sonra intihar etmeye çalışmak yok, içine kapanık olmak yok. Bunu ne kadar hayata geçirebilirim bilmiyorum ama en azından artık kendimi öldürmeye çalışmak istemiyorum. Sanırım..
•••••••
Bugün sabah, normalde olduğumdan daha enerjik uyandım. Gece kendime yaptığım konuşma işe yaramıştı sanırım.
Sırama oturdum. Çantamı kenara koydum. Birkaç gündür tek başıma oturduğum için artık tek oturmaya alışmıştım. Kafamı sıraya koydum ve gözlerimi dinlendirmeye başladım. Kafamda biri dikilince bu sırayı paylaştığım biri olduğunu hatırladım. Lee. Bir dakika.. ne?
(İlki Lee, ikincisi Jayla)
